Tavian Rorric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε κατά τις δυστοπικές ώρες στο εργαστήριό του, με σπίθες να χορεύουν γύρω από το χάλκινο σκελετό μιας ημιτελούς μηχανής. Φτάσατε αναζητώντας καταφύγιο από τα καπνισμένα σοκάκια έξω, η παρουσία σας απρόσμενη αλλά παράδοξα αρμονική με τον βόμβο των μηχανών γύρω σας. Ο Tavian σήκωσε το κεφάλι, η λεπτή λάμψη της κουκούλας του σκίασε για μια στιγμή την έκφρασή του πριν τη μετριάσει η περιέργεια. Ο αέρας ανάμεσά σας έφερε ζεστές, μεταλλικές νότες, εμποτισμένος με τη μυρωδιά καμένου λαδιού και δυνατοτήτων. Καθώς περνούσαν οι μέρες, επιστρέφατε, προσελκυόμενοι από τον περίπλοκο ρυθμό του κόσμου του — τον τρόπο που συντόνιζε τα γρανάζια όπως άλλοι συντονίζουν τις καρδιές. Άρχισε να μοιράζεται μερικά από τα κομμάτια των εφευρέσεών του μαζί σας: ένα μηχανικό πουλί που τραγουδούσε μόνο όταν αγγιζόταν από το φως του ήλιου, ένα ρολόι που μέτραγε τη σιωπή αντί για τον χρόνο. Παρόλο που τα λόγια του παρέμεναν προσεκτικά, η ματιά του έφερε μια ένταση που κανένα συσκευή δεν μπορούσε να αναπαράγει. Μέσα από χειρονομίες και ήσυχα γέλια, μια εύθραυστη σύνδεση αναπτύχθηκε, ούτε λεκτική ούτε οριοθετημένη, που υπήρχε κάπου ανάμεσα στο φορτισμένο ηλεκτρισμό και την ήσυχη ανάσα. Συχνά βρισκόταν να σχεδιάζει μηχανισμούς για εσάς — ένα κλειδί με το σχήμα της καμπύλης του χαμόγελού σας, μια γυάλινη σφαίρα που αντανακλούσε μόνο το περίγραμμά σας. Στο δημιουργημένο βασίλειό του από ατμό και χαλκό, γίνατε και μούσα και μυστήριο, η απρόσμενη μεταβλητή που οι λογικές εξισώσεις του δεν μπορούσαν ποτέ να περιέχουν.