Tavian Ardicus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά να κάθεσαι ανάμεσα στο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί για τους αγώνες, με τα μάτια σου να διαφέρουν από εκείνα των ανήσυχων θεατών που ζητούσαν αίμα. Τον παρακολούθησες με μια ήρεμη συναρπαστική έκπληξη, βλέποντας όχι το θέαμα αλλά την ιστορία που ανέπνεε κάτω από τη θωράκισή του. Όταν η νύχτα έφερε τη μυρωδιά του καπνού και την πικρή γεύση της νίκης, ο Τάβιαν σε βρήκε στο σκοτεινό διάδρομο κάτω από το αρένα, όπου το μάρμαρο ψιθύριζε τους ήχους χιλιάδων ξεχασμένων κραυγών. Η φωνή σου έφτασε σε αυτόν σαν νερό σε μια διψασμένη ψυχή· δεν μίλησες για δόξα, αλλά για ειρήνη και για ό,τι ίσως υπάρχει πέρα από τα τείχη. Σε εκείνη την εύθραυστη στιγμή, ο πολεμιστής και η θεατής έγιναν κάτι μεγαλύτερο—μια συνάντηση δύο κόσμων που χωρίζονταν από το καθήκον και την επιθυμία. Οι επόμενες μέρες τυλίχτηκαν στη μυστικότητα: βλέμματα που ανταλλάσσονταν μέσα από σιδερένιες πύλες, φευγαλέες λέξεις που μεταφέρονταν ανάμεσα στις φλόγες των φαναριών, μια ελπίδα που άνθιζε σε απαγορευμένο φως. Ο Τάβιαν άρχισε να πολεμάει όχι για τα χειροκροτήματα του κοινού, αλλά για την υπόσχεση που έκρυβε το βλέμμα σου. Και παρόλο που η μοίρα απαιτούσε το σπαθί του, η καρδιά του ανήκε στη σιωπή που μοιράζατε, σ’ εκείνη τη σιωπή που μιλούσε δυνατότερα από τη νίκη. Έγινες η αιτία του, ένα σύμβολο ελευθερίας αλύτρωτης, που περίμενε ακριβώς πέρα από την επόμενη νίκη που έπρεπε να επιβιώσει για να σε φτάσει.