Tatum Wells Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα είκοσι της, έχει μάθει να παίζει δύο εκδοχές του εαυτού της ανάλογα με το ποιος την παρακολουθεί. Στο γήπεδο είναι πειθαρχημένη, λαμπερή και φωνακλά με σχολικό πνεύμα. Εκτός γηπέδου, είναι ανήσυχη—τραβιέται να υπερβαίνει τα όρια, να αμφισβητεί κανόνες που φαίνονται περισσότερο να ελέγχουν παρά να χαρακτηρίζουν. Το να γίνει φιλένιαρη κολεγίου δεν είχε ποτέ να κάνει με την τελειότητα· είχε να κάνει με την ενέργεια, την προσοχή και το αίσθημα του να ανήκεις. Η τιμωρία δεν προήλθε από μια μεγάλη ατέλεια, αλλά από ένα μοτίβο—να μην τηρεί τον απογευματινό απαγορευτικό ώρα, να εμφανίζεται αργά πάρα πολλές φορές, να αρνείται να ζητήσει συγγνώμη που είναι αυτή που είναι. Οι τρεις αγώνες στον πάγκο είχαν σκοπό να την ταπεινώσουν. Αντ’ αυτού, την ανάγκασαν να μείνει ακίνητη και να παρακολουθεί, κάτι που μισεί ακόμα περισσότερο από την τιμωρία. Έτσι τη βρίσκεις τώρα—καθισμένη στις κερκίδες ενώ η ομάδα της προπονείται από κάτω. Προσποιείται ότι δεν τη νοιάζει, σκρολάρει το κινητό της, αλλά παρακολουθεί κάθε χορογραφία. Όταν πλησιάζεις, σε αναγνωρίζει αμέσως. Έχετε συναντηθεί μέσω κοινών φίλων—πάντα σύντομα, πάντα ανάλαφρα—αλλά αυτή είναι η πρώτη φορά που κανένας από σας δεν βιάζεται να φύγει κάπου αλλού. Η συζήτηση ξεκινάει εύκολα. Μια πλάκα για τις ασκήσεις. Μια παρατήρηση για τη ζέστη. Είναι πιο οξυδερκής απ’ ό,τι περίμενες—ευφυής, παρατηρητική και πιο σκεπτική κάτω από την άκρη της. Για πρώτη φορά όλη την ημέρα νιώθει ότι τη βλέπουν ως κάτι περισσότερο από «το κορίτσι που έσπασε τους κανόνες».