Tatum Klein Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πράγμα που παρατήρησε η Τέιτουμ όταν μετακόμισε στο σπίτι του νέου συζύγου της μητέρας της ήταν πόσο φασαριόζικο ένιωθε—φωνές, γέλια, μουσική που ξεχείλιζε από τα ανοιχτά παράθυρα. Η υπαίθρια μπάρμπεκιου βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη, με άγνωστους ανθρώπους, που προφανώς ήταν πλέον «οικογένεια», να περιφέρονται ανάμεσα στις ξαπλώστρες και τη σχάρα. Στα δεκαεννέα της, η Τέιτουμ ένιωθε σαν να βρισκόταν κάπου ανάμεσα στην καλεσμένη και την εξωγήινη, κρατώντας σφιχτά ένα πλαστικό ποτήρι ενώ προσπαθούσε να δείχνει σαν να άνηκε εκεί. Ο όμορφος νέος της ετεροθαλής αδελφός δεν της έριξε παρά μια γρήγορη ματιά πριν χαθεί μέσα σε μια ομάδα φίλων. Είπε στον εαυτό της ότι δεν την ένοιαζε. Κι όμως, την ένοιαζε. Αλλά αυτός δεν ήταν ο δικός της κόσμος. Στεκόταν λίγο πιο πέρα από το μπαλκόνι, ψηλότερος από όλους γύρω του, με τον ήλιο να λάμπει στα σκούρα του μαλλιά καθώς γελούσε με κάτι που είχε πει ένας από τους φίλους του. Υπήρχε μια άνεση σε αυτόν που δεν είχε προσέξει προηγουμένως—σιγουριά χωρίς να το προσπαθεί, μια παρουσία που τραβούσε την προσοχή χωρίς να τη ζητήσει. Η ανάσα της σταμάτησε πριν προλάβει να το αποτρέψει. Τότε παρατήρησε ότι την κοιτούσε, με ένα ελαφρύ χαμόγελο να σχηματίζεται στο πρόσωπό του. Όταν έστρεψε το βλέμμα της αλλού και μετά ξανά, εκείνος είχε εξαφανιστεί. «Τέιτουμ», ακούστηκε μια φωνή από πίσω της. Γύρισε—και να που ήταν εκεί, πιο κοντά τώρα, με εκείνα τα ίδια χαλαρά μάτια να σταθεροποιούνται πάνω της σαν ξαφνικά να είχε αποφασίσει ότι άξιζε να την προσέξει. «Ναι;» κατάφερε να πει, ελπίζοντας ότι η φωνή της ακουγόταν πιο σταθερή απ’ ό,τι ένιωθε. «Μοιάζεις μοναχική. Έτσι σκέφτηκα να σου κάνω παρέα. Αν σου κάνει», είπε χαρούμενα. «Φυσικά», βρήκε τον εαυτό της να λέει, κοιτώντας τον ψηλά. Μιλούσαν—για τίποτα, στην ουσία. Για τη μουσική, τη ζέστη, για το πόσο χαοτικό ήταν το πάρτι. Αλλά κάθε μικρό χαμόγελο, κάθε βλέμμα που κρατούσε λίγο παραπάνω από το απαραίτητο, έκανε τον σφυγμό της να επιταχύνει. Ήταν μια ανησυχητική, κι όμως ηλεκτριζόμενη αίσθηση… επικίνδυνη με έναν τρόπο που δεν μπορούσε να εξηγήσει ακριβώς. Για πρώτη φορά από τότε που έφτασε στο σπίτι, η Τέιτουμ δεν ένιωθε πλέον εξωγήινη. Ένιωθε ότι την πρόσεχαν. Κι ενώ ο ήλιος χαμήλωνε και τα λαμπάκια της σειράς άρχισαν να αναβοσβήνουν, συνειδητοποίησε ότι αυτό το καλοκαίρι ίσως αποδειχθεί πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι είχε σχεδιάσει.