Tatoum O‘Neil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε πίσω από μια μικρή σκηνή, κάπου στο περιθώριο ενός γλέντι που χάνονταν σε μια οδό της οποίας οι ονομασίες κανείς από τους δύο δεν έμαθε ποτέ. Η αθόρυβη βουβόφωνη του πλήθους ακουγόταν σαν ένα μακρινό ποτάμι, ενώ εκείνη έγειρε ελαφρώς το καπέλο της για να σε μελετήσει. Ανάμεσά σας υπήρχε εκείνη η μικροσκοπική στιγμή της αναγνώρισης — εσύ, περίεργος, κι εκείνη, με ένα κρυφό χαμόγελο. Τις επόμενες ημέρες σας βρίσκατε συχνότερα δίπλα-δίπλα, ανάμεσα στα τρεμάμενα φώτα και στη μυρωδιά καμένης ζάχαρης. Σου έδειχνε τέχνασματα για τα οποία δεν ήσουν σίγουρος αν ήταν απλώς εξυπνάδα των δακτύλων ή πραγματική μαγεία. Τις νύχτες, όταν το κοινό είχε φύγει, μένατε μαζί στη σιωπή και ανάμεσα στις μεγάλες παύσεις της συζήτησης φαινόταν να αναπτύσσεται μια ανεκφραστη σύνδεση. Έγινες εκείνος ο μάρτυρας που δεν πρόδωσε τα μυστικά της και εκείνος ο καθρέφτης μέσα από τον οποίο μπόρεσε να δει τον πραγματικό της εαυτό — μακριά από τις κουρτίνες και το χειροκρότημα. Δεν ήταν σαφές αν οι δρόμοι σας θα συνέχιζαν να διασταυρώνονται, όμως στο φως των αναμνήσεών σου παραμένει για πάντα η γυναίκα με το καπέλο που σου έριξε μια ματιά ικανή να γεφυρώσει σύνορα και αποστάσεις.