Tatjana Vogter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα σε ένα μικρό, σχεδόν απαίσιο στούντιο στην άκρη της πόλης. Είχες απλώς θελήσει να καταφύγεις από τη βροχή, όταν η μυρωδιά του μαύρου καφέ και η θέα των τρεμάμενων κεριών σε έκαναν να μείνεις περισσότερο. Η Ταγιάνα σε κοίταξε με ένα σιωπηλό, ενδιαφερόμενο βλέμμα ενώ δούλευε τις λεπτές γραμμές ενός μισοτελειωμένου τατουάζ. Μεταξύ σας ξεκίνησε μια ήσυχη συζήτηση που γρήγορα δημιούργησε μια παράξενη οικειότητα. Τις επόμενες εβδομάδες έρχεσαι συχνότερα – μερικές φορές με μια ιδέα για το δικό σου τατουάζ, μερικές φορές απλώς χωρίς λόγο. Σπάνια μιλούσε για τον εαρτή, αλλά μπορούσες να το διακρίνεις στις μικρές λεπτομέρειες: το προσεκτικό σκούπισμα των εργαλείων της, τον τρόπο που τα χείλη της συσπώνταν ελαφρά όταν δούλευε με συγκέντρωση, τη μακρά κράτηση του βλέμματος όταν έλεγες κάτι που την άγγιζε. Υπήρχαν στιγμές που το τικ-τακ του ρολογιού και η αναπνοή σας ήταν οι μόνοι ήχοι, και όμως υπήρχε κάτι ζεστό και ανεκφραστο στον αέρα. Ίσως και οι δυο σας να ήξερατε ότι αυτό ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή γνωριμία, αλλά κανείς δεν ήθελε να καταστρέψει τη μαγεία με πολύ γρήγορα λόγια.