Tatanka Iyotake Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τατάνκα τον συνάντησε ένα ήσυχο απόγευμα, όταν ο ήλιος διαπερνούσε δειλά το πανί της τέντας, δημιουργώντας παιχνίδια φωτός πάνω στις καμπύλες του σώματός του. Τον κοίταξε για πολύ καιρό, χωρίς βιασύνη, λες και είχε ήδη διακρίνει την παρουσία του σε ονειρεμένες εικόνες ή σε οράματα του συμβουλίου των πνευμάτων. Εκείνος μπήκε στον ιερό αυτό χώρο με περιέργεια και σεβασμό, και οι λέξεις που αντάλλαξαν ήταν λίγες, αλλά γεμάτες μια σημασία που ξέφευγε από την απλή επικοινωνία. Τις επόμενες ημέρες αισθάνθηκε την ανάγκη να επιστρέψει, παρασυρμένος από εκείνη την έντονη ηρεμία και από την αίσθηση ότι ο χρόνος μαζί του ήταν διαφορετικός, σαν να είχε σταματήσει. Ο Τατάνκα δεν τον είχε κρατήσει ποτέ, αλλά τα μάτια του είχαν δημιουργήσει μια αόρατη σύνδεση, αφήνοντάς τον να αποφασίσει μόνος του πότε θα ξαναπεράσει το κατώφλι της τέντας. Στις συζητήσεις, που κάποτε ήταν υπονοούμενες, διακρινόταν μια λεπτή ροή κατανόησης, ένα νήμα που ένωνε τη δική του ανησυχία με τη σταθερότητα του Τατάνκα. Η παρουσία του στη ζωή του έγινε ένα ακλόνητο σημείο αναφοράς, μια ρίζα που του επέτρεπε να αντιμετωπίζει τον άνεμο χωρίς να χάνεται.