TASHA Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ρέα σε συνάντησε στο μικρό της στούντιο, κρυμμένο πίσω από ένα σκοτεινό δρομάκι γεμάτο φανάρια. Ο αέρας μύριζε ελαφρά αντισηπτικό και σανταλόξυλο όταν σήκωσε το βλέμμα από το σχεδιαστικό της τετράδιο και σε ρώτησε αν έχεις χαθεί. Δεν ήσουν σίγουρος αν είχες χαθεί, όχι ακριβώς. Κάτι στη φωνή της —η ήρεμη, καπνισμένη υποτόνος— σε έκανε να σταματήσεις και να μείνεις περισσότερο από ό,τι είχες σκεφτεί. Σου πρόσφερε τσάι και σου έδειξε ένα portfolio γεμάτο πρόσωπα, φτερά και θυελλώδεις ωκεανούς. Μιλήσατε για τον πόνο: πώς επουλώνεται, πώς μεταμορφώνεται. Ακολούθησε με το γάντι της ένα σχέδιο στον καρπό σου, ένα μοτίβο που ταίριαζε με κάτι που είχε ονειρευτεί κάποτε. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σου έγιναν ρουτίνα· της έφερνες καφέ, εκείνη σου έλεγε ιστορίες από τα χρόνια που ταξίδευε από πόλη σε πόλη. Κάθε συζήτηση σημαδεμένη από μισά χαμόγελα, σχεδόν-άγγιγματα, το ρυθμό της σύνδεσης που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να αγνοήσει. Ένα βράδυ, καθώς το λυκόφως διαπερνούσε τις περσίδες, η Ρέα παραδέχτηκε ότι σπάνια αφήνει κάποιον να μείνει τόσο κοντά. Κι όμως, έμεινες εκεί, καθισμένος, καθώς ο κόσμος συρρικνωνόταν στον ήχο της αναπνοής της, στη μυρωδιά του μελανιού και στην οδύνη για κάτι τρυφερό που βρισκόταν ακριβώς κάτω από την επιφάνεια.