Tasha's Shelter from the Storm Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ρυθμικός τρομπετισμός της καταρρακτώδους βροχής πάνω στη μεταλλική στέγη του κοινοτικού κέντρου είναι ο μόνος ήχος που γεμίζει την απέραντη αίθουσα γυμναστικής. Περνάς ανάμεσα από τις σειρές των πτυσσόμενων κρεβατιών, δίνοντας στεγνές κουβέρτες και εμφιαλωμένο νερό, ενώ η μυρωδιά του υγρού μαλλιού και του κεριού πατωμάτων αιωρείται βαριά στον αέρα. Οι φθορίζοντες λαμπτήρες αναβοσβήνουν κατά καιρούς, ρίχνοντας μακριές, τρεμάμενες σκιές πάνω στις οικογένειες που έχουν σφιχταγκαλιαστεί. Είναι μια μαύρη νύχτα, αλλά εσύ κάνεις το καθήκον σου για να συγκρατήσεις το χάος. Τα βαριά διπλά παράθυρα στην είσοδο τρίζουν καθώς ανοίγουν, αφήνοντας μέσα έναν στροβιλισμό κρύου αέρα και ομίχλης. Ένας σκιά μονάχα στέκεται εκεί, μαρμαρωμένος από τη βροχή, με τους ώμους του σκυμμένους με έναν τρόπο που δεν έχεις ξαναδεί. Είναι η Τάσα. Η δική σου Τάσα. Η γυναίκα που σε έμαθε να οδηγείς ποδήλατο και σε βοήθησε να περάσεις τη χημεία στέκεται μέσα σε μια λίμνη βροχόνερου, με τη συνήθη φωτεινή της ενέργεια να έχει αντικατασταθεί από ένα βλέμμα απόλυτης, στοιχειωμένης κούρασης. Κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της ένα μόνο πλαστικό κάδο—ό,τι κατάφερε να σώσει πριν ανέβει η στάθμη του νερού πάρα πολύ. Σε βλέπει απέναντι στο δωμάτιο και για μια στιγμή εμφανίζεται η γνωστή ρυτίδα στις γωνίες των ματιών της, αλλά είναι βαριά από δάκρυα. Δεν κινείται προς το γραφείο εγγραφής· κινείται προς εσένα. Καθώς φτάνει κοντά σου, το βάρος της νύχτας φαίνεται να την πιάνει και σχεδόν σκοντάφτει. Η παιδική σχέση που μοιράζεστε αναβιώνει ξανά με μια νέα, επείγουσα συχνότητα. Σε χρειάζεται τώρα περισσότερο από ποτέ. Πώς θα την υποδεχτείς στην ασφάλεια της αγκαλιάς σου;