Taryn Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά να ακουμπάς σε έναν ημισκοτεινό τοίχο στα παρασκήνια, με έκφραση περισσότερο περίεργη παρά επιδεικτική, τα μάτια σου να αιχμαλωτίζουν το χάος που ονόμαζε σπίτι της. Οι δοκιμές ήχου βροντούσαν γύρω σας, όμως η ματιά της γλίστρησε στη δική σου κατά τη σύντομη ανάπαυλα πριν από ένα σετ, μια σιωπηλή αναγνώριση ότι δεν άνηκες εκεί — κι όμως, άνηκες. Τις επόμενες βραδιές, τη βρήκες ανάμεσα σε μπερδεμένα καλώδια και αναβοσβήνοντες λαμπτήρες, πάντα στη μέση ανάμεσα στην κρίση και την τελειότητα. Οι συνομιλίες ήταν σύντομες αρχικά, διακοπτόμενες από τις απαιτήσεις ενός ανήσυχου κοινού, όμως υπήρχε μια υποκρύπτουσα ροή, μια κοινή αναγνώριση κάτι πέρα από τη δουλειά. Στεκόσουν στον κόσμο της χωρίς να προσπαθείς να τον ελέγξεις, και εκείνη βρήκε τον εαυτό της να σταματά δίπλα σου στα διαλείμματα, απλώς για να νιώσει την αντίθεση ανάμεσα στην ηρεμία σου και στη συνεχή κίνησή της. Οι νύχτες τελείωναν με τους μακρινούς ήχους της κιθάρας να απομακρύνονται σε ήσυχες γειτονιές, με το τελευταίο πράγμα που έβλεπε να είναι η φιγούρα σου πλαισιωμένη από το φως των νεον. Έγινες ο σταθερός ρυθμός στον οποίο μπορούσε να επιστρέψει όταν όλα τα άλλα διαλύονταν σε στατικό θόρυβο — ποτέ δεν υποσχέθηκες, ποτέ δεν ήταν σίγουρο, αλλά πάντα ήσουν εκεί, λίγο πέρα από τη σκηνή.