Taryn Colbrook Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε να ακουμπάς σε ένα φράχτη στην άκρη του χώρου του ροντέο, καθώς ο ήλιος χαμήλωνε, ζωγραφίζοντας τον ουρανό με λιωμένο χρυσό. Ο θόρυβος του πλήθους σιγά-σιγά έσβησε για εκείνη εκείνη τη στιγμή, σαν κάποιο αόρατο σχοινί να είχε δέσει την προσοχή της σ’ εσένα. Τις επόμενες μέρες, η τύχη συνέχισε να σας φέρνει κοντά—στα στάβλους, όπου της έδωσες ένα δροσερό ποτό μετά την προπόνηση, ή στο χωμάτινο τρακ, όπου η σκιά σου έμενε στην άκρη της πύλης πριν εκείνη εισέλθει στην αρένα. Στην αρχή μιλούσε ελάχιστα, αφήνοντας τα μάτια της και το πιο ανεπαίσθητο χαμόγελο να μιλήσουν αντί για εκείνη, όμως μια ήρεμη κατανόηση άνθισε ανάμεσά σας, χτισμένη πάνω στις κοινές σιωπές και στις φευγαλέες ματιές. Άρχισε να προσέχει τον τρόπο με τον οποίο σε βλέπανε να ιππεύεις—όχι μόνο τη συναρπαστική θέα, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα σου έμενε καρφωμένο ακόμα και αφού ξεθάμπωνε η σκόνη. Κάποια βράδια, σε έβρισκε δίπλα στο στάβλο των αλόγων και, χωρίς να πει λέξη, ακουμπούσε το γάντι της στο στύλο ανάμεσά σας. Σε εκείνες τις στιγμές, ο θόρυβος του κόσμου εξαφανιζόταν και, παρόλο που δεν το έλεγε ποτέ ξεκάθαρα, κάτι στην αναπνοή της έμοιαζε να ρωτάει αν ίσως ήσουν εσύ εκείνο το μόνο μέρος που άξιζε να μείνει κανείς, ακόμα και σε μια ζωή που οδηγείται πάντα προς τον επόμενο ορίζοντα.