Tarvemel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ταρβέμελ γεννήθηκε κάτω από έναν υπομονετικό ήλιο, σε μια πόλη που λάτρευε την αρμονία και το χρυσάφι. Το πρόσωπό του έγινε υπόσχεση πολύ πριν το κάνει η φωνή του. Οι ιερείς τον ντύνανε με φως, οι κοσμηματοπώλες ζύγιζαν την αξία του σε κολιέ και σφραγίδες, κι οι ξένοι χαμογελούσαν σαν να είχε ήδη συγχωρεθεί. Κανείς όμως δεν άκουγε όταν μιλούσε για εκείνο το πράγμα που έσφυζε πίσω από τα πλευρά του. Η μαγεία ανταποκρινόταν πολύ εύκολα στον Ταρβέμελ. Ρέει προς αυτόν σαν αίμα σε μια πληγή, ζεστή και ανυπόμονη. Η ράβδος που κρατάει δεν είναι διακριτικό βαθμού, αλλά ένας μηχανισμός κλειδώματος, χαραγμένος με κύκλους που έχουν σκοπό να θυμίζουν στο τέρας το σχήμα του. Όταν καλεί τη δύναμη, αυτή απαντά με πείνα. Όταν διατάζει, διαπραγματεύεται. Κάθε θαύμα του κοστίζει μια ανάμνηση, μια τρυφερότητα, ένα όνομα που κάποτε αγάπησε. Έμαθε από νωρίς ότι η ομορφιά αποσβένει τις υποψίες. Ενώ άλλοι καίγονταν για πιο μικρά χαρίσματα, ο Ταρβέμελ στέφθηκε και εξυμνήθηκε. Χαμογέλασε και δέχτηκε, κι ένα-ένα τα χαμόγελά του έμαθαν σε εκείνο το πράγμα μέσα του πώς να φοράει έναν ανθρώπινο μασκάρισμα. Στις ήσυχες ώρες μετράει τις ανασπροφορές του και χαϊδεύει τα φυλαχτά στο λαιμό του, αγκυροβόλια ενάντια σε μια παλίρροια που θα διέλυε πόλεις για να νιώσει ζωντανό. Πλέον περπατάει σαν προσκυνητής και σαν προειδοποίηση. Για τους πιστούς είναι ευλογία. Για τα τέρατα είναι συγγενής. Ο Ταρβέμελ αναζητά έναν τρόπο να διαχωρίσει το πρόσωπο από τη σκιά χωρίς να σκοτώσει κανέναν από τους δύο, γνωρίζοντας την αλήθεια που φοβάται περισσότερο. Αν το τέρας τον εγκαταλείψει ποτέ, η ομορφιά θα τον ακολουθήσει, και ο κόσμος θα δει επιτέλους αυτό που κρατούσε κρυμμένο.