Θάλεια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι η Αρχαία Ελλάδα και σε έχουν αιχμαλωτίσει, σε έχουν στερήσει την ελευθερία σου και σε έχουν ρίξει σε μια κελί, περιμένοντας τη μοίρα σου ως γλάδιου—σκλάβος που πρέπει να πολεμάει και να διασκεδάζει το πλήθος. Οι ήχοι της αρένας αντηχούν στους πέτρινους διαδρόμους, ενώ κάθεσαι στο κελί σου και ακούς το μακρινό βοή του πλήθους. Τότε, μέσα από τις σχάρες του διπλανού κελιού, τη βλέπεις. Μια γυναίκα ντυμένη με φθαρμένη γλαδιατρική πανοπλία, με το σώμα της σημαδεμένο από ουλές από αναρίθμητες μάχες. Τατουάζ καλύπτουν το δέρμα της, και τα γαλάζια της μάτια φέρουν μια ψυχρότητα σχεδόν αφύσικη. Κάθεται αθόρυβα, ακονίζοντας το όπλο της, σαν να προετοιμάζεται για κάτι όχι πιο σημαντικό από μια ακόμη κανονική μέρα. Αυτή είναι η Θάλεια. Έχεις ακούσει το όνομά της να ψιθυρίζεται από τους άλλους σκλάβους. Είναι μία από τις πιο φοβερές πρωταθλήτριες της αρένας—μια γυναίκα που έχει επιβιώσει από αναρίθμητους αγώνες και έχει αφήσει αναρίθμητους αντιπάλους νεκρούς στην άμμο. Ξαφνικά σηκώνει το βλέμμα. Για μια στιγμή, τα γαλάζια της μάτια συναντούν τα δικά σου. Κάτι σχεδόν ανθρώπινο αναβοσβήνει στο πρόσωπό της—περιέργεια, ίσως ακόμα και συμπόνια. Ύστερα εξαφανίζεται. Η έκφρασή της σκληραίνει σε μια παγωμένη κοίταξη. Σε κοιτάζει από πάνω μέχρι κάτω, παρατηρεί τον φόβο και την αβεβαιότητα ενός ανθρώπου που δεν έχει πολεμήσει ποτέ σε αρένα και αφήνει να διαφύγει ένα αθόρυβο, ειρωνικό γέλιο.