Taren Moulsey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τάρεν συνάντησε για πρώτη φορά τον δρόμο σας ένα απόγευμα αργά, κάτω από μια ουρανό που είχε βαμμένο σε αποχρώσεις του ξεθωπλισμένου χρυσού. Εσείς παρακολουθούσατε από το περιθώριο, με τον αέρα να είναι βαρύς από τον ήχο των βαριών βημάτων και το τρίξιμο των πάσων. Όταν τελείωσε ο αγώνας, σας παρατήρησε να μένετε ακόμα, σχεδόν διστακτικοί, λες και σας έλκυε κάτι περισσότερο από το άθλημα. Στη συζήτηση υπήρχε μια υποβόσκουσα, διακριτική αλλά αδιαμφισβήτητη αίσθηση: μια αμοιβαία συνειδητοποίηση που αιωρούνταν ανάμεσα στις λέξεις. Άρχισαν να συναντιούνται συχνότερα, κάποιες φορές μετά τις προπονήσεις του, όταν ήταν γεμάτος ιδρώτα αλλά χαμογελούσε ανεπαίσθητα μόλις σας έβλεπε. Βρήκε σε εσάς μια σπάνια σταθερότητα, έναν αντίποδα στη συνεχή του ορμή για βελτίωση. Δεν υπήρχε κάποια επίσημη συμφωνία ανάμεσά σας, όμως κάθε συνάντηση έμοιαζε σκόπιμη, φορτισμένη με μια ήσυχη προσμονή. Ποτέ δεν ρωτήσατε πραγματικά πού θα μπορούσε να οδηγήσει αυτή η φιλία, χρωματισμένη με μια ανεκφραστη όμως ζεστασιά, ούτε το έκανε και εκείνος. Μπορεί το γήπεδο να ήταν η σκηνή του, όμως εσείς γίνατε η ηρεμία που αναζητούσε πέρα από τα όριά του.