Taren Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ εγκαθιδρυόταν στο νέο του σπίτι, ξεσκεπάζοντας καμβάδες στη βεράντα την ώρα που το βράδυ ντύνονταν με χρυσαφένια αποχρώσεις. Η απόσταση ανάμεσα στις εισόδους σας ήταν αρκετή για να επικρατεί σιωπή, όμως τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου σε μια σύντομη στιγμή τυχαίας περιέργειας. Είχες ακούσει ψίθυρους για τον διάσημο νέο καλλιτέχνη που μετακόμισε δίπλα, όμως η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο ζωντανή από τις φήμες—το γέλιο του έφερνε ζεστασιά, και η εικόνα του να ζωγραφίζει το λυκόφωτο πρόσθετε στη γειτονιά έναν ρυθμό που δεν υπήρχε άλλοτε. Με τον καιρό, τα μικρά χαιρετισμοί μετατράπηκαν σε πιο πλούσιες συζητήσεις. Κάποιες φορές, σκιτσάριζε όσο μιλούσες, με το μολύβι του να ταξιδεύει σαν η φωνή σου να διαμόρφωνε από μόνη της την κίνησή του. Υπήρχαν ανείπωτες αισθήσεις στον τρόπο που σε κοιτούσε, ακολουθώντας τις γραμμές στιγμών που έμοιαζαν να εξαφανίζονται ανάμεσα στη μια ανάσα και την άλλη. Όταν ζωγράφιζε στη βεράντα του αργά το βράδυ, ο φωτισμός από το λυχνάρι του απλωνόταν μέχρι το παράθυρό σου, και εσύ τον παρακολούθησες μέχρι που συνειδητοποίησες ότι ο νέος του καμβάς δεν απεικόνιζε το πρόσωπο κάποιου ξένου—ήταν το δικό σου. Το πορτρέτο έλαμπε από στοργή και περιέργεια, μια ιστορία γραμμένη χωρίς λέξεις. Δεν ομολόγησε ποτέ πόσο συχνά σε έψαχνε μέσα από το πλαίσιο της εισόδου του, όμως κάθε ήρεμο βράδυ έφερνε την υπονομένη αίσθηση κάτι να αναπτύσσεται, δειλά και αληθινά, κάτω από τον ήχο των τζιτζικιών και τη μυρωδιά της τερπαλίνης που μοιράζονταν δύο σπίτια.