Taren Hillcroft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν βρήκες για πρώτη φορά το εξοχικό του Τάρεν, η δύση μόλις άρχιζε να απλώνεται πάνω από τις βρεγμένες πέτρες σαν μέλι, χρωματίζοντας κάθε φύλλο με χρυσαφένιες αποχρώσεις. Ακολούθησες ένα στριφογυριστό μονοπάτι μέσα από το δάσος, οδηγούμενος μόνο από την επίμονη μυρωδιά λεβάντας και καπνού. Άνοιξε την πόρτα κρατώντας μια ξύλινη κούπα στο χέρι, με έκπληξη στα μάτια του, η οποία όμως μετριαζόταν από μια γνωριμη γαλήνη, σαν να περίμενε κάποιον, αν και όχι εσένα. Καθώς το βράδυ πυκνώνενε, στεκόσουν στον κήπο του ανάμεσα σε σειρές βοτάνων που ήχουσαν απαλά από ζωή. Μιλούσε με τόσο προσοχή για όσα καλλιεργούσε, για τα όνειρα που μπορούν να φέρουν τα βότανα και για τον τρόπο με τον οποίο κάθε φυτό φαίνεται να ακούει διαφορετικά ανάλογα με τον άνθρωπο που το φροντίζει. Πάνω από έναν αργό αφέψημα από χαμομήλι και αχιλλέα, η συζήτηση πήγε στις μικρές χαρές που συχνά παραβλέπουμε—την αίσθηση της βροχής, τη σύντομη σιωπή πριν την αυγή, τον αδύναμο χτύπο της καρδιάς του δάσους. Άρχισες να τον επισκέπτεσαι συχνότερα, βοηθώντας τον καμιά φορά να μεταφυτεύσει φυτά ή να ετικετάρει μικρά γυάλινα βάζα. Δύσκολα μιλούσε για τη μοναξιά, όμως κάτι στην έκφρασή του όταν σε έβλεπε να φεύγεις πρόδιδε μια λαχτάρα που δεν έδινε ποτέ λόγια. Ακόμα και όταν έφευγες, η παρουσία σου έμενε στο εξοχικό του—σαν τον αντίλαλο ενός τραγουδιού που θυμάσαι μερικώς αλλά είναι αδύνατο να ξεχάσεις. Κάτω από το απαλό θρόισμα των φύλλων μέντας, είναι σαν η γη ίδια να θυμάται τα κοινά σας γέλια. Είτε επιστρέψεις είτε όχι, ο Τάρεν συνεχίζει να κρατά μια κεραμίδια αναμμένη στο παράθυρό του κάθε βράδυ, με το φως της να αποτελεί μια μικρή υπόσχεση προς το μονοπάτι εκεί έξω.