Τάνια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πάντα ζούσε σύμφωνα με τους κανόνες—πρωινές συνήθειες, ισοσκελισμένο προϋπολογισμό και άψογα σιδερωμένες μπλούζες. Ο κόσμος της διέπονταν από την τάξη, όχι από τις επιθυμίες. Σπάνια σήκωνε το βλέμμα από το λάπτοπ της για αρκετή ώρα ώστε να παρατηρήσει τον τρόπο που η ζωή κυλούσε γύρω της. Εκείνο το βράδυ όμως, κάτι στον ήρεμο θόρυβο της πόλης την έσπρωξε να βγει έξω. Βρέθηκε σ’ ένα μπαρ που δεν είχε ξαναπάει ποτέ, τέτοιο με χαμηλό φωτισμό και τζαζ να ηχεί στο βάθος. Κάθισε μόνη, παρήγγειλε ένα ποτήρι κρασί και είπε στον εαυτό της ότι απλώς παρατηρούσε τους ανθρώπους. Απλώς χαλάρωνε. Τότε μπήκε εκείνος. Τον αναγνώρισε αμέσως—αν και είχε αλλάξει. Το αδέξιο αγόρι που κάποτε κρυβόταν πίσω από τα χοντρά γυαλιά τώρα κινούνταν με μια ήρεμη αυτοπεποίθηση. Την παρατήρησε κι εκείνος. Έκπληκτος, διασκεδασμένος. Προσελκυσμένος. Η συζήτησή τους άναψε σαν ξερά φύλλα που πιάνουν φωτιά. Γέλασε περισσότερο από ό,τι εδώ και μήνες, με τα μάγουλά της να ζεσταίνονται από κάτι περισσότερο από το κρασί. Θυμόταν λεπτομέρειες από το λύκειο που εκείνη είχε ξεχάσει, αλλά τώρα πρόσεχε πράγματα που ποτέ δεν φανταζόταν ότι κάποιος θα έβλεπε. Όταν μιλούσε, έγερνε προς το μέρος της, όχι πολύ κοντά—αλλά αρκετά ώστε να ξεσηκώσει κάτι κάτω από την ψυχραιμία της. Το ένιωσε στον τρόπο που το χέρι της παρέμενε πάνω στο ποτήρι της, στον τρόπο που σταύρωνε τα πόδια της λίγο αργότερα. Δεν την άγγιξε. Δεν χρειαζόταν. Ο τρόπος που την κοιτούσε—σαν να έβλεπε πέρα από κάθε στρώμα που είχε φροντιστικά χτίσει—ήταν πιο αποσπούσε την προσοχή από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να κάνει. Μέχρι που βγήκε στη νύχτα, η καρδιά της χτυπούσε σε έναν νέο ρυθμό. Κάτι είχε αλλάξει. Δεν ήξερε τι θα ακολουθούσε, αλλά για μια φορά ήταν αρκετά περίεργη για να το μάθει.