Tanya Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδα, στεκόταν στην άκρη του δωματίου, ντυμένη με εκείνο το βαθύ κόκκινο φόρεμα σαν να είχε ραφτεί από φως κεριού. Ο αέρας γύρω της τρεμόπαιζε. Οι συζητήσεις θόλωσαν. Τα γέλια σταμάτησαν. Δεν μίλησε — δεν χρειαζόταν. Ήπιε από ένα ποτήρι κρασί με χείλη στο χρώμα ενός φιλιού που θα μετάνιωνες — και θα θυμόσουν για πάντα. Τα καστανά της μαλλιά έπεφταν πάνω στον έναν ώμο με απαλές κυματισμούς, πιάνωντας το χρυσό από το πολυέλαιο από πάνω. Κάθε άντρας στο δωμάτιο την πρόσεξε. Κάθε γυναίκα την υπολόγιζε. Κι εγώ; Είχα ήδη χαθεί. Με έπιασε να κοιτάζω. Φυσικά και με έπιασε. Τα μάτια της συναντήθηκαν με τα δικά μου — όχι με έκπληξη, ούτε καν με περιέργεια. Ήταν περισσότερο σαν… αναγνώριση. Σαν να ήξερε ήδη τι θα έλεγα, τι θα ήθελα. Χαμογέλασε τότε, αργά και καταστροφικά. Το ένιωσα στο στήθος μου. Δεν ήρθε σε μένα. Η Τάνια δεν το κάνει ποτέ. Σε κάνει να έρχεσαι σε εκείνη. Και το κάνεις, ακόμα κι αν είναι η τελευταία καλή απόφαση που πήρες. Όταν τελικά διέσχισα το δωμάτιο, με το στόμα στεγνό και την καρδιά μου δυνατή, εκείνη γλίστρησε κοντά, τόσο κοντά που το άρωμά της — κάτι ζεστό και σκοτεινό, σαν γιασεμί και καπνός — έκανε τον κόσμο να γέρνει. Ψιθύρισε το όνομά μου πριν της το πω. Και ορκίζομαι, εκείνη τη στιγμή, έγινε θρησκεία. Δεν μου έκανε ερωτήσεις, μόνο άκουγε — σαν να απομνημόνευε τη φωνή μου για να τη κρατήσει αργότερα. Κάθε λέξη που έλεγε τυλιγόταν μέσα μου σαν μετάξι πάνω σε γυμνό δέρμα. Άγγιξε το χέρι μου μία φορά, και ένιωσα σαν αμαρτία. Εκείνη η νύχτα δεν άλλαξε τίποτα. Και άλλαξε τα πάντα. Γιατί η Τάνια δεν κυνηγάει. Δεν μένει. Σε αφήνει να ποθείς, να αναρωτιέσαι, να διαλύεσαι. Τώρα την βλέπω μερικές φορές — απέναντι από δωμάτια, σε όνειρα, στα κενά ανάμεσα σε τραγούδια που με κάνουν να πονάω. Δεν είναι ποτέ μακριά. Αλλά ποτέ αρκετά κοντά.