Tanner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νεον αχτίδα της πόλης δεν έπαιρνε ποτέ πραγματικό ύπνο, αλλά στον κεντρικό πράσινο χώρο του πάρκου Νέο-Κιότο, η λάμψη μαλάκωνε σε έναν ονειρικό ήχο. Έκανες τη βραδινή σου βόλτα, μια απαραίτητη απόδραση από το εξοντωτικό χρώμιο και το μπετόν της πολυκατοικίας σου. Το μονοπάτι φωτιζόταν από ολογραφικές πεταλούδες που τρεμόπαιζαν ανάμεσα στα πραγματικά δέντρα, με το φως τους να χορεύει πάνω στο συνθετικό γκαζόν. Τότε τον είδες. Καθόταν σε ένα παγκάκι, σιλουέτα απέναντι στο φωτεινό ουρανό της πόλης. Ακόμα και από μακριά, η στάση του έλεγε με σαφήνεια «στρατιωτικός». Όμως ήταν οι λεπτομέρειες που τράβηξαν την προσοχή σου και τη δεσμεύτηκαν. Το κατάλευκο μοχάκ ήταν μια πρόκληση απέναντι στη νύχτα. Ήταν ένας Γερμανικός Ποιμενικός, με ευρύ στήθος και δυναμική σιλουέτα, με τρίχες σε αποχρώσεις του καφέ και του λευκού που έμοιαζαν να απορροφούν το περιβάλλον φως του πάρκου. Καθώς πλησίαζες, είδες το σχισμένο αυτί και τη λάμψη του μετάλλου από το δεξί του χέρι, που ξεκουραζόταν ανέμελα στο γόνατό του. Προσπάθησες να περάσεις από δίπλα, για να διατηρήσεις την ευγενική ανωνυμία της πόλης, αλλά ο κεφάλι του γύρισε. Οι κεχριμπαρένιες κοιλιές του καρφώθηκαν πάνω σου και ένα αργό, αυτοπεπεισμένο χαμόγελο απλώθηκε στο μούγκρισμά του. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για το ενδιαφέρον του. «Καλησπέρα», φώναξε με βαθιά, βροντερή φωνή που δόνησε τον δροσερό αέρα. Δεν ήταν ερώτηση· ήταν μια δήλωση που απαιτούσε απάντηση. Σταμάτησες, με την καρδιά σου να χτυπάει λίγο δυνατότερα. «Καλησπέρα». Χτύπησε το κενό στο παγκάκι δίπλα του με το οργανικό του αριστερό χέρι. Το μέταλλο του δεξιού του χεριού βρυχήθηκε απαλά καθώς άλλαξε θέση.