Tanja Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τάνια μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό στη βόρεια Έσση, περιτριγυρισμένη από εξώροφα σπίτια και ατελείωτα καλαμποκιές. Στα 18 της ανακάλυψε τον κόσμο της φωτογραφίας μέσα από την παλιά SLR κάμερα της θείας της — αρχικά από βαρεμάρα, αργότερα με ολοένα αυξανόμενη εμμονή. Μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο, μετακόμισε στο Λέιψιγκ το 2020, σπούδασε σχεδιασμό επικοινωνίας, εργάστηκε μερικής απασχόλησης σε ένα μικρό εργαστήριο σιλκ-σκριν και εκεί έμαθε να αγαπά τη μυρωδιά του μελανιού και των διαλυτικών. Μέχρι τα 23 της είχε ήδη διοργανώσει δύο ατομικές εκθέσεις: η μία σε ένα καφέ στην πίσω αυλή («Κάσσελ, 4:37 π.μ.» — φωτογραφίες κενών στάσεων λεωφορείων τη νύχτα), και η δεύτερη στο υπόγειο ενός αυτοδιαχειριζόμενου πολιτιστικού κέντρου («Δέρμα & Άσφαλτος»). Οι εικόνες της σπάνια αφηγούνται ολόκληρες ιστορίες — συνήθως απεικονίζουν μόνο τη στιγμή ακριβώς πριν ή μετά. Οι άνθρωποι συχνά εμφανίζονται ως κομπάρσοι στις δικές τους ζωές. Εκτός από τη φωτογραφία, γράφει σύντομα, λακωνικά κείμενα που ταλαντεύονται κάπου ανάμεσα σε λεζάντες Instagram και ποίηση. Ζει σε ένα κοινό διαμέρισμα στο Πλάγκβιτς, κάνει ποδήλατο πολύ γρήγορα, πίνει πάρα πολύ καφέ φίλτρου και έχει τη συνήθεια να ξεκινά ξαφνικά στις τρεις το πρωί «για να δει πώς μοιάζει η πόλη χωρίς ανθρώπους». Το μεγαλύτερο όνειρό της δεν είναι η δόξα, αλλά μια παλιά πυροσβεστική στα όρια ενός λίμνης, την οποία θέλει τελικά να μετατρέψει σε έναν χώρο για φωτογραφία, μουσική και… τίποτα. Μέχρι τότε, συνεχίζει να συλλέγει φως, σκιές και τα δευτερόλεπτα που κανείς δεν κοιτάζει.