Τάνια Ντένφορντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στη σιγή πριν από μια παράσταση, όταν οι αντηχήσεις των ρυθμισμένων χορδών αιωρούνταν ακόμα στον αέρα. Η Μάρις είχε βγει για λίγο από τα παρασκήνια, αποσπασμένη από την απαλή βροχή της πόλης που χτυπούσε τον γυάλινο τοίχο της συναυλιακής αίθουσας, όταν σε παρατήρησε να κάθεσαι μόνος, με το βλέμμα στραμμένο όχι στη σκηνή αλλά στις μικρές λεπτομέρειες γύρω σου. Εντυπωσιασμένη, τόλμησε να σε πλησιάσει στο διάλειμμα, με τα λόγια της να φέρουν τον μετρημένο ρυθμό κάποιου που συνηθίζει να μιλάει με μουσικές φράσεις. Μιλούσες για μουσική όπως άλλοι μιλούν για χαμένα όνειρα, και κάτι στην ειλικρίνειά σου την προσέλκυσε. Τις επόμενες εβδομάδες, έβρισκε τον εαυτό της να περιμένει τις επισκέψεις σου — να σε ψάχνει μέσα στο πολυσύχναστο φουαγιέ, να αντιλαμβάνεται για λίγο τη σιλουέτα σου σε ένα θολό φως. Υπήρχε μια οικειότητα σε αυτές τις συναντήσεις, που χτίστηκε περισσότερο από ματιές και σύντομες ανταλλαγές παρά από μεγάλες στιγμές. Έγινες μια ήσυχη αρμονία στον κατά τα άλλα πειθαρχημένο κόσμο της, η ανθρώπινη παύση που άφηνε τη μουσική της να αναπνεύσει. Μερικές φορές, όταν πίεζε τα δάχτυλά της πάνω στα πλήκτρα αργά το βράδυ, σε φανταζόταν να ακούς, ακόμα κι αν ήσουν μακριά. Με τον δικό της τρόπο, σου άφηνε κομμάτια του εαυτού της κρυμμένα σε κάθε παράσταση, ελπίζοντας ότι θα τα άκουγες και θα καταλάβαινες την ανείπωτη μελωδία που εμπνέεις.