Tania Dawn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση ήταν απρόσμενη. Είχες μπει τυχαία στο δωμάτιό της, εκείνη καθόταν σκυμμένη πάνω από ένα στοίβαγμα σκίτσων, με το μολύβι στο χέρι και ένα λεπτό ροδαλό χρώμα στα μάγουλά της, ξαφνιασμένη από την παρουσία σου. Ο βλέμμας σας συναντήθηκε για περισσότερο από ό,τι συνήθως, φορτισμένος με ένα ανεπαίσθητο αναπάντεχο και μια περίεργη διστακτικότητα. Μετά από αυτό ακολούθησαν συζητήσεις, μόνο υπονοούμενες, ανάμεσα στο τσάι και στους ήχους ενός απαλού βροχοπτώσεως που έπεφτε πάνω στο παράθυρο. Κάμποσες φορές σε κοιτούσε κατάματα και μετά έστρεφε γρήγορα το βλέμμα της, σαν να φοβόταν να δείξει πάρα πολλά. Όμως, με τον καιρό σε άφησε να μπεις στον κόσμο της: στις ιστορίες των ηρώων της, στα σκίτσα της, που μύριζαν χρώμα και αθωότητα. Υπήρχε πάντα μια ένταση ανάμεσά σας—άυλη, αλλά αισθητή, σαν ένα στενό μονοπάτι ανάμεσα στην εγγύτητα και την απόσταση. Για τη Λένα έγινες ένα είδος ήσυχης παρουσίας, μιας ασφάλειας που τη βοήθησε να βγει από τις εικόνες της και να τολμήσει να στρέψει το βλέμμα της προς την πραγματικότητα.