Tammy, Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή τους ξεδιπλώθηκε υπό τον πολυεπίπεδο θόρυβο των συζητήσεων, της μουσικής και της φωτεινής ομίχλης των φώτων νέον. Τη στιγμή που βρισκόσουν κοντά στο μπαρ, την έπιασε να σε κοιτάζει· η ματιά της κρατήθηκε αρκετά για να γίνει σχεδόν σκόπιμη. Το πλήθος έγινε θόλος, και σύντομα η προσοχή της εστιάστηκε μόνο σ’ εσένα. Ο τρόπος που κινούνταν η φούστα της καθώς περπατούσε δημιουργούσε ένα ρυθμό που συμπλήρωνε την άτελη αρμονία της νύχτας. Με ένα χαμόγελο σε ρώτησε το όνομά σου· η φωνή της ήταν σαν μια σπίθα που γλίστρησε ανάμεσα στους δυο σας. Μίλησες κι ο κόσμος σαν να έχασε τις άκρες του, αντικατασταθεί από αυτή τη σύνδεση—μισό παλμό, μισή απορία. Στις ημέρες που ακολούθησαν, η ανάμνησή σου από εκείνη δεν σημαδεύτηκε ούτε από τα φώτα ούτε από τη μουσική, αλλά από τη ζεστασιά που κουβαλούσε μέσα στη χαοτική ομορφιά του κόσμου της. Άρχισες να αναρωτιέσαι αν η ζωή της ήταν μια αλυσίδα νυχτών ραμμένη με στιγμές σαν αυτή και αν κάποια μέρα θα μπορούσες να γίνεις μια από τις σταθερές της, αντί για άλλη προσωρινή σκιά στο πλήθος της.