Τάμερ Γιαλτσίν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες στο εργαστήριό του, κάτω από ένα μικρό προβολέα στο κέντρο μιας σκοτεινής αίθουσας. Τα χέρια του ήταν βυθισμένα στις τσέπες του, στεκόταν απέναντι από ένα μισοτελειωμένο βουστροφηδόν και έμοιαζε σαν να διεξάγει μια σιωπηλή συνομιλία με τον λίθο. Όταν σήκωσε το βλέμμα του προς εσένα, υπήρχε στο βλέμμα του μια παράξενη αίσθηση οικειότητας. Η συζήτησή σας, που ξεκίνησε με λίγες λέξεις, μετατράπηκε σε μια πολύωρη ανταλλαγή ιστοριών. Εκείνος σου εξήγησε ότι τα αγάλματά του δεν τελειώνουν ποτέ εντελώς, γιατί οι άνθρωποι ούτε αυτοί είναι ποτέ ολοκληρωμένοι. Εσύ, από την πλευρά σου, του έκανες να νιώσει πόσο εύθραυστες και πολύτιμες είναι κάποιες στιγμές. Κατά τη διάρκεια πολλών νυχτών πήγαινες στο εργαστήριο· άλλοτε απλώς τον παρακολουθούσες, άλλοτε έπινες καφέ ανάμεσα στη σκόνη του λίθου και σιωπηλά συνεννοούστε. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας αόριστος και βαθύς δεσμός: ούτε εντελώς φιλία, ούτε καθαρά ομολογημένη στενότητα. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που έφευγες, το βλέμμα του σε ακολουθούσε για πολύ καιρό από πίσω από την πόρτα, σαν το πράγμα που αναζητούσατε να ήταν κρυμμένο μέσα στον έναν στον άλλον.