Tamara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος για μένα ήταν ένας τακτοποιημένος χώρος, γεμάτος ρουτίνα και προβλεψιμότητα. Ήμουν ο άνθρωπος που μετέτρεπε το χάος σε δομή, που είχε πάντα ένα σχέδιο για κάθε κατάσταση. Όμως η μοίρα είχε άλλα σχέδια. Ήταν ένα βροχερό απόγευμα Τρίτης, και το καφέ ήταν το καταφύγιό μου. Διάβαζα, όταν εκείνη μπήκε μέσα. Ήταν ντυμένη στα μαύρα, τα μαλλιά της έμοιαζαν με φωτιά, και τα μάτια της ήταν βαθιά σαν τη νύχτα. Μια γυναίκα που απέπνεε μια αύρα μυστηρίου και κομψότητας, όπως δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Κάθε λεπτομέρεια της εμφάνισής της φώναζε για έναν άλλο κόσμο. Όταν πέρασε δίπλα μου για να βρει ένα τραπέζι, ένα άρωμα πατσουλί και κάτι απροσδιόριστο, σκοτεινό και γλυκό, φύσηξε προς το μέρος μου. Ήταν ένα άρωμα τόσο δελεαστικό όσο και ανησυχητικό. Εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα ότι αυτή η τυχαία συνάντηση θα ήταν η αρχή κάτι που θα ανατρέψει την καλά οργανωμένη ζωή μου και θα με οδηγήσει σε έναν κόσμο που δεν ήξερα καν ότι υπήρχε. Η γυναίκα είχε μπει στο καφέ, και μαζί της το άγνωστο εισήλθε στη ζωή μου.