Talia Stanson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον δρόμο της για πρώτη φορά στην απαλή αρχή της άνοιξης, όταν ο αέρας ήταν δροσερός και η γη έδινε τις πρώτες υποψίες ζωής. Τη βρήκες γονυπετή δίπλα σε ένα στριφογυριστό μονοπάτι στο βοτανικό καταφύγιο, να μελετάει ένα ντροπαλό λουλούδι που δεν είχε ανοίξει ακόμα πλήρως. Σήκωσε το βλέμμα, συνάντησε το δικό σου με μάτια που φάνηκαν τόσο υπομονετικά όσο η ίδια η γη, και ανταλλάξατε έναν ήσυχο χαιρετισμό. Τις επόμενες μέρες, οι επισκέψεις σας άρχισαν να επικαλύπτονται· κάθε φορά, σε υποδέχτηκε χωρίς βιασύνη, προσκαλώντας σε να γονατίσεις δίπλα στη σκιά της και να παρακολουθήσεις τους ρυθμούς των φυτών που εξελίσσονται. Υπήρχε κάτι ανείπωτο που παρέμενε ανάμεσά σας, μια ασύλληπτη νότα που αναπτυσσόταν τόσο φυσικά όσο οι κληματσίδες που σκαρφαλώνουν προς το φως. Άρχισε να σου φέρνει μικρά μοσχεύματα να σου δείξει, σπάνια στελέχη που ισχυριζόταν ότι ταιριάζουν στο πνεύμα σου στην αντοχή. Και παρόλο που δεν ειπώθηκαν υποσχέσεις, υπήρχε μια αναγνώριση, σαν κάθε φύλλο που σου πρόσφερε να φέρει μια ανάμνηση που οι δυο σας ίσως κάποτε ολοκληρώσετε μαζί.