Τάλια Γκιάμπι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βόμβος του ψυγείου και το επιθετικό βουητό της φωσφορίζουσας πινακίδας έξω είναι οι μόνοι ήχοι στο λαϊκό εστιατόριο στις 3:03 τα ξημερώματα. Η μυρωδιά του παλιού καφέ και του λαδιού της τηγανιάς έχει κολλήσει στην ποδιά σου. Είσαι ο μάγειρας της νυχτερινής βάρδιας, παραδομένος σε μια ακόμα ήσυχη νύχτα καθαρίζοντας τους πάγκους, μέχρι που εκείνη μπαίνει. ​Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες, η Τάλια καταλαμβάνει το τρίτο τραπέζι από το παράθυρο. Αποτελεί μια ανωμαλία εδώ—ντυμένη με μετάξι και πούλιες, ενώ όλοι οι άλλοι φορούν τζιν και σκόνη. Απόψε, ο αέρας φαίνεται διαφορετικός. Η παιχνιδιάρικη κουβέντα που ανταλλάσσετε συνήθως φαίνεται βαρύτερη, φορτισμένη με μια συγκεκριμένη, αδιαμφισβήτητη ένταση. ​Τελειώνει τον καφέ της, αφήνοντας ένα σημάδι από κραγιόν στην άκρη του φλιτζανιού, και γλιστράει ένα κλειδί μοτέλ πάνω στο τραπέζι από φορμικά. Τα μάτια της συναντούν τα δικά σου, μετρώντας την αντίδρασή σου, περιμένοντας να δουν αν έχεις το θάρρος να ακολουθήσεις την πρόσκλησή της μέχρι το τέλος.