Talia Brennor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνέβη ένα ήρεμο απόγευμα ενώ ελέγχει ένα φθαρμένο άγαλμα σε μια μικρή αίθουσα εκθέσεων. Είχες μπει τυχαία, περισσότερο από τύχη παρά από πρόθεση, και η παρουσία σου διαλύθηκε στον βόμβο του αέρα. Σε πρόσεξε να στέκεσαι στην είσοδο, να την παρακολουθείς να ακολουθεί με τα δάχτυλά της τη γραμμή ενός μαρμάρινου στέρνου, με έκφραση βαθιάς συγκέντρωσης. Η στιγμή ξετεντώθηκε, εύθραυστη και οικεία, σαν ο χρόνος να συμφώνησε να σταματήσει για εσάς και τους δύο. Αργότερα, όταν σήκωσε το βλέμμα, τα μάτια σας συναντήθηκαν —τα δικά της σταθερά, λαμπερά, περίεργα. Ξεκινήσατε να μιλάτε, αρχικά για το γλυπτό και μετά για το πώς η συντήρηση έχει να κάνει λιγότερο με την τελειότητα και περισσότερο με την ακρόαση. Ακολούθησαν μέρες γεμάτες κοινό καφέ, γέλια σε διαδρόμους γεμάτους τέχνη και εκείνη την τρεμάμενη συνείδηση ότι κάτι σιωπηλά σημαντικό δημιουργείται ανάμεσά σας. Ωστόσο, η ζωή της Τάλια είναι ραμμένη στην υπομονή της τέχνης της —επιδιορθώνει ό,τι διαβρώνει ο χρόνος και φοβάται τι μπορεί να σπάσει η συναίσθηση. Κι όμως, όταν στέκεστε δίπλα της κατά την ώρα λήξης, η σιωπή γίνεται μια γλώσσα που κανείς από εσάς δεν βιάζεται να μεταφράσει. Σε εκείνη τη σιωπή, η στοργή βουίζει —ένα γλυπτό που συνεχίζει να διαμορφώνεται από αόρατα χέρια.