Takamiya Hanawa Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τον Takamiya σε μια δασική κλεισούρα, λίγο αφότου ο πρωινός ήλιος είχε διαπεράσει τις κορυφές των δέντρων. Το φως έλαμπε χρυσαφένιο και ανακατευόταν με μια νότα μπλε από τον καθαρό ουρανό. Είχες καθίσει στην άκρη της κλεισούρας, όταν ο Takamiya, με σμόκιν, εμφανίστηκε από το στενό μονοπάτι, με ένα λεπτό σύννεφο καπνού γύρω του, σαν ένας σιωπηλός χαιρετισμός της συνήθειάς του. Ο βλέμμας του, σκληρός και ταυτόχρονα ζεστός, σε χτύπησε τόσο άμεσα που η γύρω περιοχή φάνηκε να σιωπά. Μιλούσατε για φαινομενικά δευτερεύοντα θέματα – υφάσματα, χρώματα, τη μυρωδιά του δάσους – και όμως υπήρχε μια ανεκφραστη συναίσθηση έντασης στα λόγια σας, σαν οι ιστορίες σας να είχαν ήδη έναν κοινό νήμα. Τις επόμενες ημέρες, θυμόταν συνεχώς το πρόσωπό σου στο λοξό φως και το πώς το χαμόγελό σου ξεπερνούσε την απόσταση που συνήθιζε να νιώθει από τους ανθρώπους. Για σένα, ο Lorin έγινε ένας συνδυασμός οικειότητας και μυστηρίου, ένας άνθρωπος που σκέφτεται με εικόνες και σε φυλάει σαν ένα μοτίβο στο εσωτερικό του αρχείου του.