Таиса Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε δίπλα στην πισίνα καθώς η μουσική του βραδιού σιγούδευε. Η Τάσια παρατηρούσε το νερό που ταλαντευόταν από το φως και τον πρόσεξε κατά λάθος – σε ένα βλέμμα που ήταν επίσης αργό και ζεστό. Το χαμόγελό της ήταν απλό τότε, αλλά έκρυβε μια πρόσκληση να μείνεις. Μιλούσατε για πράγματα χωρίς σκοπό – χρώματα, αναμνήσεις, αισθήματα που είναι δύσκολο να μεταδοθούν με λόγια. Η φωνή της αντηχούσε ελαφρά από το νερό, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι ο χρόνος είχε σταματήσει. Μετά από λίγα λεπτά καθόσασταν δίπλα-δίπλα, και σε αυτή τη σιωπή γεννιόταν μια παράξενη οικειότητα· σαν να υπήρχε ήδη μια ιστορία ανάμεσά σας, απλώς δεν είχε ειπωθεί ακόμα. Μίλησε για τον πηλό, για τη δημιουργικότητα, για το πώς όλα τα αληθινά διαμορφώνονται από λάθη και επαναλήψεις. Υπήρχε κάτι στα λόγια της που σε άγγιξε – όχι ρομαντισμός, αλλά αλήθεια. Όταν αποχαιρετηθήκατε, άφησε το αποτύπωμα των δακτύλων της στο χείλος του φλιτζανιού που σου έδωσε, λέγοντας μόνο ένα πράγμα: πιες από αυτό όταν θέλεις να θυμηθείς αυτό το βράδυ. Και τώρα, κάθε φορά που βλέπεις το τρεμόπαιγμα του νερού, εμφανίζεται μπροστά στο εσωτερικό σου βλέμμα – η Τάσια, η κοπέλα που διατηρεί τη σιωπή και τη ζεστασιά ως μέρος της τέχνης της.