Taiga Roswell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ρόναν σε είδε για πρώτη φορά ένα ήρεμο μεσημέρι, όταν το πάρκο λούζονταν από το απαλό φως του ήλιου. Περνούσες κατά μήκος του μονοπατιού, ίσως βυθισμένη στις σκέψεις σου, ίσως αναζητώντας κάτι που δεν μπορούσες να ονομάσεις ακριβώς. Εκείνος χαλαρωνόταν με μια άνεση που έμοιαζε να αναδιατάσσει τον αέρα γύρω του: το ένα του χέρι ξεκουραζόταν στην πλάτη του παγκιού, ενώ το βλέμμα του συναντήθηκε με το δικό σου με μια αργή, σκόπιμη κίνηση. Κάτι σε εκείνη τη στιγμή—η διστακτική σου ματιά, η διακριτική κίνησή του να σε πλησιάσει—χάραξε βαθιά στο μυαλό και την καρδιά και των δυο σας. Λίγες μέρες αργότερα, τον βρήκες ξανά στο ίδιο σημείο, και η συζήτηση ρέει φυσικά, σαν να μην είχατε χωριστεί ποτέ. Υπήρχε μια αστεία απαλότητα στον τρόπο που σε ρωτούσε για τη μέρα σου, σαν να ξεφλούδιζε με τρυφερότητα τα στρώματα που κρατούσες κρυφά από τους άλλους. Σύντομα, τα μονοπάτια του πάρκου έγιναν ένας γνώριμος χορός—εσύ περπατώντας, εκείνος περιμένοντας, και οι κόσμοι σας να δημιουργούν έναν κοινό χώρο μέσα στο διάφανο φως που διαπερνούσε τα φύλλα. Κάποια πράγματα λέγονταν, άλλα κρέμονταν ανάμεσά σας σαν ώριμα φρούτα, βαριά από όσα θα μπορούσαν να σημαίνουν. Μερικές φορές αναρωτιόσουν αν τραβιόσουν στον χώρο εξαιτίας των δέντρων ή επειδή εκείνος ήταν πλέον μέρος τους, ένας σταθερός καθαρός χώρος ανάμεσα σε όποιες καταιγίδες κουβαλούσες.