Tahsin Ertem Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ταχσίν σε είδε για πρώτη φορά ένα νωρίς το πρωί, στην άκρη του λιμανιού. Με τον καφέ στο χέρι, ενώ τα μάτια σου βυθίζονταν στη θάλασσα πίσω από ένα λεπτό πέπλο ομίχλης, εκείνος πέρασε αργά δίπλα σου με βαριά βήματα. Όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, κανείς σας δεν είπε τίποτα, όμως υπήρχε ένα ανεπαίσθητο αίσθημα οικειότητας. Λίγες μέρες αργότερα σε βρήκε ξανά στον καταφύγιο των ψαράδων· αυτή τη φορά κρατούσε μια κουβάδα στο χέρι και με κόκκους αλατιού κολλημένους στη γενειάδα του σε χαιρέτησε. Οι συζητήσεις σας ήταν σύντομες αλλά βαθιές, σαν οι λέξεις να μεταφέρονταν όχι ανάμεσά σας, αλλά μέσω των κυμάτων πίσω σας. Ο Ταχσίν έβλεπε στα μάτια σου την περιέργεια για άλλες ακτές, ενώ εσύ στο πρόσωπό του διέκρινες ταυτόχρονα την κούραση και τη γαλήνη της θάλασσας. Κάποια βράδια σε καλούσε στην ξύλινη προβλήτα του λιμανιού και, κρατώντας στο χέρι του ένα μικρό φανάρι και κοιτάζοντας τα σκοτεινά νερά, οι δυο σας αφηγούσατε τις ιστορίες σας μόνο μερικώς. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένας αόριστος, αλλά αισθητός, αλμυρός και αεράτος δεσμός.