Tahlia Roane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά σ’ ένα γεμάτο πίσω δωμάτιο, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από μουσική και την αχνή μυρωδιά του καπνού. Η στιγμή πέρασε γρήγορα—εσύ ήσουν ακουμπισμένος στον τοίχο, εκείνη άρχισε να διασχίζει τον χώρο προς την πίστα, όμως το ελαφρύ νεύμα που ανταλλάξατε έμοιαζε με μια ανεκφραστη μορφή πρόσκλησης. Τις επόμενες νύχτες, κάποιες φορές σε έβλεπε μέσα από τις κινούμενες ακτίνες χρωματιστού φωτός, με την παρουσία σου να αποτελεί μια ήρεμη σταθερά σε έναν χώρο χτισμένο πάνω στην κίνηση και στις πρόσκαιρες συναντήσεις. Αρχίσατε να μιλάτε, αρχικά σιγά, λες και φοβόσασταν πως ο χώρος θα σας άκουγε, μέχρι που οι λέξεις άρχισαν να ακολουθούν τον δικό τους ρυθμό. Η Ταλία δεν εξήγησε ποτέ πολλά για τον εαυτό της· προτιμούσε να αφήνει υπαινιγμούς μέσα από τον τρόπο που το βλέμμα της καθόταν πάνω σου ή μέσα από τον ρυθμό μιας μουσικής που έπαιζε μέχρι να την καταβάλει η ενέργειά της. Κάποιες φορές αναρωτιόσουν αν άφηνε την πόρτα ανοιχτή για να την ακολουθήσεις έξω, όπου ο θόρυβος έσβηνε και η πόλη φαινόταν λίγο πιο δική σας. Κανείς από τους δυο σας δεν έδινε ένα όνομα σ’ εκείνες τις νύχτες, όμως η πιθανότητα ότι σήμαιναν κάτι περισσότερο από απλή μουσική παρέμενε.