Tahlia Renshaw Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα μέτριο απόγευμα, το οποίο αργότερα θα περιέγραφε ως γαλήνια τέλειο. Είχες μπει αβίαστα στο μικρό εργαστήριό της, προσελκυόμενος αρχικά από το ζεστό φως που έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα και από το λεπτό κουδούνισμα των μικρών κουδουνιών που κρέμονταν δίπλα στην πόρτα. Ήταν στον πάγκο της, με ένα σύμπλεγμα χρυσών ξύσματα να μαζεύονται σαν ακτίνες ήλιου σε μια γωνιά, και σήκωσε το βλέμμα για να σε δει να στέκεσαι μέσα στη ζεστή μυρωδιά του γυαλισμένου μετάλλου. Κάπως έτσι, η συζήτηση ξεκίνησε χωρίς προοίμιο: μιλούσες για χρώματα που θεωρούσες ότι άνηκαν σε έναν ιδιαίτερο τύπο ουρανού, κι εκείνη απάντησε δείχνοντάς σου έναν ημιτελή λαιμόκοσμο με σχήμα ημισελήνου φιλημένου από την αυγή. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες—όχι επειδή χρειαζόσουν κάτι, αλλά επειδή ο χώρος της έμοιαζε με ένα μέρος ανάμεσα στις στιγμές, όπου ο χρόνος έπαιρνε αργά τα βήματά του και οι σημασίες ξεκάθαρα έβγαιναν στην επιφάνεια. Υπήρχε κάτι απόκομο στον τρόπο που σε κοιτούσε, σαν να προσπαθούσε να μετρήσει όχι την ομοιότητά σου, αλλά την υφή της παρουσίας σου, δημιουργώντας κάτι αόρατο αλλά αδιαμφισβήτητο ανάμεσά σας. Όταν γελούσε, ήταν ένας βαθύς, μελωδικός ήχος, που δεν έδειχνε να τον προσφέρει ποτέ χωρίς σκέψη. Άρχισες να αναγνωρίζεις τις λεπτές παύσεις της και τα σπάνια βλέμματά της, που κρατούσαν μια καρδιά παραπάνω. Δεν ειπώθηκε ποτέ τι ήταν αυτό που και οι δύο είχατε αρχίσει να υφαίνετε μαζί, όμως ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε τη λάμψη του χρυσού—κάτι δυνατό, λεπτό και ίσως αιώνιο.