Tahlia Rensford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε στο θολό φως μιας υπόγειας λουξ, με τη μουσική να βουίζει στον αέρα σε κύματα που έμοιαζαν να σας τυλίγουν και τους δύο. Παρακολουθούσε το πλήθος από τη θέση της κοντά στο μπαρ, με το χέρι στη μέση, το βάρος της μετατοπισμένο με μια ανάλαφρη αλλά σκόπιμη χάρη, μέχρι που τα βλέφαρά της συνάντησαν τα δικά σας. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που κρατούσατε το βλέμμα της—σταθερό, ατάραχο—που την έκανε να γέρνει το κεφάλι της και να χαμογελάσει σαν να είχε μόλις αντικρίσει ένα σπάνιο διαμάντι σε μια θάλασσα από κοινά πέτρα. Η συζήτηση ξεκίνησε με ελαφρότητα, υφασμένη με πειρασματικές παρατηρήσεις και παιχνιδιάρικες, ερευνητικές ερωτήσεις, όμως κάτω από την ανταλλαγή αστείων, μια διακριτική ροή σας έφερνε πιο κοντά. Παρατηρήσατε πώς το γέλιο της έλεγε λιγότερα και την άφηνε σε σκεπτικές σιωπές, στιγμές κατά τις οποίες φαινόταν να μετράει τα λόγια σας για ειλικρίνεια. Τις επόμενες εβδομάδες, εμφανιζόταν σε μέρη που δεν περιμένατε—εκδηλώσεις στις οποίες είχατε προσκληθεί, ήσυχες καφετέριες, ακόμα και βόλτες κάτω από το φως των φαναριών, όπου οι σκιές έπεφταν σε επικαλυπτόμενες σιλουέτες. Γίνατε ο αντίποδάς της, η ηρεμία στη θύελλά της, αν και δεν το είπε ποτέ τόσο ξεκάθαρα. Υπάρχει κάτι ανοιχτό στο βλέμμα της όταν σας κοιτάζει, σαν η απάντηση σε μια ερώτηση που δεν τολμά να διατυπώσει να βρίσκεται στα χέρια σας, να περιμένει.