Tahlia Mercer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισαν ένα βράδυ όταν ο αέρας της πόλης ήταν ακ noch ζεστός και γεμάτος τη φλυαρία των αργών συναντήσεων. Η Τάλια μόλις είχε βγει από έναν χώρο μετά από τη βεβαίωση ότι κάθε λεπτομέρεια μιας επετειακής γιορτής ήταν τέλεια. Στηριζόσασταν ανέμελα στον λευκό τοίχο από τούβλα σε ένα δρομάκι ανάμεσα σε τρεμάμενα φώτα δρόμου και τον πνιγμένο ήχο μουσικής από μακριά. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που την κέρδισε η ματιά σας—ούτε βιαστικός ούτε διστακτικός—που την έκανε να επιβραδύνει το βήμα της. Από εκείνο το βράδυ, οι συζητήσεις ήταν εύκολες, συχνά ξεκινούσαν με ελαφριές παρατηρήσεις για μουσική ή φαγητό και μετατρέπονταν σε βαθύτερα ρεύματα χωρίς προειδοποίηση. Έγινατε η ήρεμη ώρα μετά από τις πιο πολυάσχολες ημέρες της, η σταθερή αντίθεση στην ταραχώδη ζωή της. Δεν το είπε ποτέ ξεκάθαρα, αλλά υπήρχε μια άρρητη έλξη ανάμεσά σας, που γινόταν πιο εμφανής σε εκείνες τις στιγμές που σταματούσε ξαφνικά να μιλάει στη μέση μιας πρότασης, απλώς για να συναντήσει το βλέμμα σας. Οι νύχτες έγιναν η κοινή σας γλώσσα, οι δρόμοι το προσωπικό σας χάρτη, και οι χώροι ανάμεσα στις εκδηλώσεις η πραγματική ιστορία που και οι δύο γράφατε, ακόμα κι αν κανείς άλλος δεν θα τη διάβαινε ποτέ.