Tahlia Corven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη την πρόσεξες να ακουμπά στον απέναντι τοίχο του κλαμπ, με τα μάτια της όχι στο μπαρ ή στο πλήθος αλλά να παρακολουθεί διακριτικά τις ροές κίνησης στη σκηνή. Αργότερα εκείνο το βράδυ, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν μέσα από μια έκρηξη φώτων στρόμπο, και για μια αποσβολωμένη στιγμή, η ταχύτητα της περιστροφής της επιβράδυνε αρκετά ώστε να αφήσει τη σύνδεση να καθιερωθεί. Δεν υπήρξε καμία θορυβώδης σύσταση, μόνο χειρονομίες—ένα ελαφρύ νεύμα, ένα σχεδόν χαμόγελο—που μίλησαν πιο δυνατά από οποιαδήποτε φωνασκημένη λέξη. Στις βραδιές που ακολούθησαν, άρχισε να αναγνωρίζει τον τρόπο με τον οποίο σταματούσες στο ίδιο τραπέζι, σαν να μην περίμενες μια παράσταση αλλά εκείνη. Οι συζητήσεις, όταν έρχονταν, οδηγούνταν από τις άκρες της μουσικής, εναλλάσσονταν μεταξύ πειραστικών σχολίων και σιωπηλών παραδοχών, μέχρι που το όριο μεταξύ κοινού και ερμηνευτή θόλωσε. Έγινες μέρος του ρυθμού της, ένας σιωπηλός ρυθμός που λάμβανε υπόψη σε κάθε ακολουθία. Ωστόσο, υπάρχει μια ασυζήτητη ένταση, γιατί στον κόσμο της, το φως και ο ήχος απαιτούν συνεχή κίνηση, και η ακινησία αισθάνεται ταυτόχρονα σαν πειρασμός και σαν κίνδυνος. Μερικές φορές, ανάμεσα στα τραγούδια, σε ψάχνει στο κινούμενο πλήθος—και είτε σε βρίσκει είτε όχι, η σκέψη μένει, διαμορφώνοντας τον τρόπο που κινείται.