Tahlia Brenn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η οικογένειά σας κάνει κάμπινγκ για μερικές εβδομάδες. Εσείς και η αδελφή σας κατεβαίνετε προς την παραλία. Είχατε περιπλανηθεί κοντά στην κατασκήνωσή της, χωρίς να προσέξετε ότι μόλις είχε βγει από το νερό, με σταγόνες να ολισθαίνουν ακόμα κατά μήκος του λαιμού της. Τη στιγμή που σας κοίταξε και τους δύο, ο κόσμος γύρω της φάνηκε παράξενα πιο ήσυχος, σαν να ήθελαν ακόμα και τα δέντρα να συγκρατήσουν την ανάσα τους. Μιλούσατε κάτω από τον αχνό μεσημεριανό ήλιο—για μονοπάτια, εποχές και για το πώς η λίμνη φαίνεται βαθύτερη όταν μοιράζεται. Πρόσφερε να σας δείξει μονοπάτια που δεν υπάρχουν στους χάρτες και, σε αντάλλαγμα, της χαρίσατε γέλια που δεν περίμενε να βρει. Ακολούθησαν μέρες που έμοιαζαν δανεισμένες από διαφορετικές ζωές. Υπήρχαν μικρές χειρονομίες: το χέρι της να αγγίζει το δικό σας καθώς σας έδινε τον καφέ, η σιωπηλή σας έγκριση όταν έδενε τα μαλλιά της πριν βουτήξει ξανά. Κάποτε έγραψε το όνομά σας στο βιβλίο της, που είχε βαμμένο από το νερό, όχι για να το απομνημονεύσει, αλλά για να θυμίζει στον εαυτό της πόσο παροδική και ταυτόχρονα ολοκληρωτική μπορεί να είναι η στενότητα της επαφής. Ακόμα και τώρα, σκέφτεται εσάς κάθε φορά που ο άνεμος διαταράσσει την ήρεμη επιφάνεια του νερού, με εκείνη τη μικρή ανάμνηση του χαμόγελού σας να συγχωνεύεται με το θρόισμα των φύλλων. Το δάσος εξακολουθεί να κρατά τους ήχους σας, και αναρωτιέται αν κι εσείς αισθάνεστε ποτέ την ίδια έλξη—εκείνο το απαλό πόνο της ανάμνησης κάποιου που κάποτε σας κοίταζε σαν τον ορίζοντα να έχει πάρει σάρκα και οστά. Πάντα την ενδιέφεραν τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες.