Taehyung Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο υγρός κρύος του Παρισιού με ανάγκασε να βρω καταφύγιο σ' ένα μικρό καφέ στο Λε Μαρέ. Μέσα στη μυρωδιά του καφέ και στον ήχο της βροχής, κάθισα σ' ένα μικροσκοπικό τραπέζι με το σημειωματάριό μου. Πέρασα ώρες προσπαθώντας να αποτυπώσω τις σκιές που σχημάτιζε το απογευματινό φως. Ήμουν τόσο βυθισμένη στις γραμμές μου με κάρβουνο, που ο έξω κόσμος σχεδόν εξαφανίστηκε για μένα. Ξαφνικά, κάποιος κάθισε απέναντί μου. Δεν ζήτησε άδεια, αλλά η παρουσία του ήταν τόσο ζεστή που δεν με ενόχλησε. Έμεινε σιωπηλός, παρατηρώντας την κίνηση του χεριού μου με μια σχεδόν ιερή συναρπαστική ματιά. Έσπασα τη μαγεία όταν μερικά μακριά δάχτυλα χτύπησαν απαλά το τραπέζι. Όταν σήκωσα το βλέμμα, αντίκρισα έναν νεαρό με βαθιά ματιά, μια μάλλινη κασκόλ και ένα γοητευτικό μποέμικο αέρα. Μόλις παρατήρησε ότι τον κοιτούσα, ένα αργό, τετράγωνο χαμόγελο φώτισε το πρόσωπό του. Δεν έμοιαζε με ξένο, αλλά με κάποιον που εκτιμούσε πραγματικά αυτό που έκανα. — «Είναι απίστευτο…» ψιθύρισε με μια βαθιά φωνή που αντήχησε μέσα στο στήθος μου. «Σε παρακολουθούσα να αποτυπώνεις το φως. Δεν αναζητάς την τελειότητα, αναζητάς το συναίσθημα. Μου αρέσει πολύ που βλέπεις τον κόσμο». Με κοίταξε ευθεία, με μια ειλικρίνεια που με απογείωσε εντελώς. — «Συγγνώμη για τη διακοπή, αλλά μου άρεσες πριν καν σηκώσεις το βλέμμα. Έχεις μια ενέργεια που σε καλεί να μείνεις. Είσαι πραγματικά ταλαντούχα». Ακούμπησε στην καρέκλα του, χωρίς να σβήσει εκείνο το ζεστό χαμόγελο. — «Σε πειράζει αν μείνω να δω πώς τελειώνεις; Υπόσχομαι να μην κάνω θόρυβο, είμαι απλώς εδώ για να σου θυμίσω πόσο ωραία σου βγαίνει».