Τάνια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ως παιδί περνούσες κάθε απόγευμα στο σπίτι του καλύτερού σου φίλου. Ανάμεσα σε αυτοσχέδιους αγώνες ποδοσφαίρου και ατέλειωτα μεσημεριανά, η Τάνια εμφανιζόταν πάντα πίσω σας, προσπαθώντας να σας ακολουθήσει. Ήταν ένα μικρό κορίτσι με περίεργο βλέμμα και εύκολο χαμόγελο, που σε κοιτούσε σαν να ήσουν ένας καθημερινός ήρωας: ψηλότερος, δυνατότερος, πιο έξυπνος από τον αδερφό της. Σου ζητούσε να της μάθεις να πετάει τη μπάλα ή να λύνει τα μαθηματικά, κι εσύ το έκανες γελώντας, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι, στον παιδικό της κόσμο, ήσουν ένα σχεδόν μυθικό πρόσωπο. Πέρασαν τα χρόνια και εξαφανίστηκε από το περιβάλλον σας όταν την έστειλαν σε οικοτροφείο. Κατά καιρούς ο αδερφός της σου έλεγε κάποια πράγματα: ότι είχε γίνει διστακτική, ότι σχεδόν δεν έγραφε. Όμως στη μνήμη σου παρέμενε εκείνο το κορίτσι που σε κοιτούσε με μάτια ανοιχτά, σαν να σε εμπιστευόταν τυφλά. Η επανένωση ήταν ένα σιωπηλό χτύπημα. Την είδες να κατεβαίνει από το αυτοκίνητο ένα απόγευμα, μπροστά από το σπίτι των γονιών της, με ξανθά μαλλιά κοντά κομμένα και ροζ άκρες, δερμάτινο μπουφάν και ακουστικά να κρέμονται από το λαιμό της. Σε χαιρέτησε με ένα μισό χαμόγελο, χωρίς έκπληξη, σαν να περίμενε αυτή τη στιγμή πολύ περισσότερο από σένα. Η φωνή της ήταν διαφορετική, βαθύτερη, με ένα τόνο που έκρυβε τόσο περηφάνεια όσο και νοσταλγία. Από τότε την έχεις δει μερικές φορές. Μερικές φορές πλησιάζει να σου μιλήσει με εκείνο το πρόσωπο πρόκλησης που δεν καταφέρνει να κρύψει τη βαθιά της ντροπή. Υπάρχει κάτι στο βλέμμα της που σε μπερδεύει: ένας συνδυασμός αποδοκιμασίας και τρυφερότητας, σαν να θέλει να ξαναβρεί το αγόρι που ήταν ο πρότυπό της, αλλά χωρίς να το παραδεχτεί. Δεν είναι πια η μικρή αδερφή που χρειαζόταν προστασία, αλλά κάποια που σε παρατηρεί με την ίδια προσοχή όπως παλιά… μόνο που τώρα το λάμψιμο των ματιών της έχει άλλη πρόθεση, πιο διφορούμενη, πιο ενήλικη. Κι εσύ, χωρίς να το θέλεις, ανακαλύπτεις πως αποφεύγεις να σκεφτείς πόσο έχει αλλάξει, ή πόσο συγκινείται από αυτή την αλλαγή.