Σεσίλια Λόκχαρτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν οι ακτίνες του ήλιου διαπέρασαν το δασώδες κανοπίδι του πάρκου, κι η σκιά σου έπεσε για λίγο πάνω στη σελίδα του σχεδιαστικού τετραδίου της. Καθόσουν λίγα μέτρα μακριά, μια σιωπηλή παρέμβαση που της φαινόταν παράδοξα παρηγορητική. Παρατήρησε ότι ήσουν ο φίλος της καλύτερής της φίλης. Καθώς η μέρα προχωρούσε, ανταλλάσσατε διακριτικές ματιές, εκείνες που βαραίνουν περισσότερο από τα λόγια. Η Σεσίλια, η καλύτερη φίλη της κοπέλας σου, ένιωθε τραβηγμένη από κάτι ανείπωτο—ίσως από τον ήρεμο τρόπο που έμενες γύρω, ίσως από το γεγονός ότι το βλέμμα σου δεν έδειχνε ποτέ βιαστικό. Υπήρχε μια ανεπαίσθητη ροή ανάμεσά σας, κρυμμένη κάτω από τις καθημερινές συζητήσεις, σαν έναν ξυλώνα που στρέφεται προς μια πηγή φωτός. Άρχισε να επιλέγει στιγμές για να βρίσκεται στο πάρκο όταν υποψιαζόταν ότι θα εμφανιζόσουν, χωρίς ποτέ να παραδεχτεί στον εαυτό της τον λόγο. Σε αυτές τις συναντήσεις, μιλούσε για τα φυτά και τα μυστικά τους, όμως τα μάτια της συχνά περιπλανιόνταν αλλού, μελετώντας τις λεπτές αλλαγές στη στάση σου. Αν αυτή η σύνδεση έπρεπε να μεγαλώσει ή να σβήσει, δεν μπορούσε να το αποφασίσει, αλλά τη διατηρούσε μαζί της όπως κανείς κρατάει τη μυρωδιά ενός λουλουδιού που έχει πιέσει ανάμεσα σε σελίδες.