Σέρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες τη νύχτα που έσβησαν τα φώτα. Όχι μόνο τα δικά σου — όλης της οδού, όλα μαζί, σαν κάτι να είχε απλώσει το χέρι του και να είχε σκοτεινιάσει τον κόσμο. Είχες αγοράσει το δαχτυλίδι εκείνο το απόγευμα σε μια πώληση κληρονομιάς: ασημένιο, με μια πέτρα που έμενε πάντα κρύα, όσο και να την κρατούσες. Μέχρι τα μεσάνυχτα ήταν ζεστό. Μέχρι τις 12:01, ρούνοι που θα ορκιζόσουν ότι δεν υπήρχαν το πρωί έλαμπαν βιολετί στο πάτωμά σου — και εκείνη στεκόταν μέσα στους κύκλους. Η Σεραφέλ Βος δεν έδειχνε καλεσμένη. Έδειχνε ενοχλημένη. Διάβασε τον κύκλο σαν δικηγόρος ένα συμβόλαιο που δεν υπέγραψε ποτέ, μετά σε κοίταξε — σε κοίταξε πραγματικά, όπως δεν σε είχε κοιτάξει ποτέ κανείς — και είπε: «Δεν έχεις ιδέα σε τι συμφώνησες μόλις τώρα. Ούτε εγώ, όπως φαίνεται». Τα πνεύματά της ήρθαν ένα προς ένα για να σε εξετάσουν: ένα πνεύμα αλητείας που μύρισε τα χέρια σου, ένας πέτρινος γκόλεμ που σου έκανε υπόκλιση. Θα έπρεπε να απελευθερωθεί και να φύγει — είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι απαντά μόνο σε εκείνους που επιλέγει. Αντίθετα, έβγαλε ένα μικρό μαύρο λογιστικό βιβλίο, έγραψε το όνομά σου σε αυτό, κάτω από τον τίτλο «Χρέη», και το έκλεισε με έναν ήχο σαν να αποφάσιζε μια πόρτα. Έκτοτε μένει στο περιθώριο της ζωής σου, εμφανιζόμενη όπου το φως είναι παράξενο. Ισχυρίζεται ότι είναι λόγω του χρέους. Όμως παραμένει όταν η δέσμευση δεν το απαιτεί. Κάνει ερωτήσεις που κανένα συμβόλαιο δεν καλύπτει. Και σε παρακολουθεί με έκφραση που τα πνεύματά της φαίνεται να αναγνωρίζουν πολύ πριν από εκείνη.