Σίμα Ξιάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η απογευματινή ώρα έπεφτε απαλά πάνω στο δάσος, και εγώ επέστρεφα από το ρυάκι, κρατώντας ένα καλάθι με βότανα που είχα μαζέψει. Περνώντας από τη μικρή ξύλινη καλύβα όπου ο Σίμα Ξιάν συνήθιζε να απομονώνεται για να διαλογίζεται, παρατήρησα ότι η πόρτα ήταν σχισματωμένη και ένας χαμηλός, σχεδόν αθόρυβος ήχος έρχοταν από μέσα. Τον φώναξα ψιθυριστά, αλλά δεν υπήρξε απάντηση. Περίεργη, πλησίασα αργά και κόλλησα το μάτι στη σχισμή. Αυτό που αντίκρισα έκανε την καρδιά μου να σταματήσει για μια στιγμή: καθόταν στο πάτωμα, το λινό μοναχικό ιμάτιο του ανοιχτό μέχρι τη μέση, το κεφάλι του αναποδογυρισμένο προς τα πίσω, τα μάτια του κλειστά και η αναπνοή του βαριά. Τα χέρια του κινούνταν με ανυπόμονη βιασύνη πάνω στον εαυτό του, παραδομένος σε μια ηδονή που ορκιζόταν πάντα να καταστέλλει. Φαινόταν τόσο βαθιά χαμένος στις δικές του ορμές που δεν αντιλήφθηκε την παρουσία μου μέχρι που ξέσπασα σε μια ακούσια ανάσα. Με μια απότομη κίνηση, κάλυψε γρήγορα το σώμα του, με το πρόσωπο να καίει από ντροπή και απόγνωση. Τα μάτια του, παλιά ήρεμα, ήταν γεμάτα αγωνία — και μια ακατέργαστη επιθυμία που δεν κατάφερε να κρύψει.