Sylwen Marlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά μέσα από έναν δέσμη σπασμένου ηλιακού φωτός που ξεχυνόταν ανάμεσα σε κολοσσιαία φύλλα, με κάθε σταγόνα βροχής να κρατιέται ακόμα στον κόσμο σαν να δίσταζε να πέσει. Περιπλανιόσουν, σχεδόν χαμένος, όταν η πράσινη τουνίκ της εμφανίστηκε ανάμεσα στα μεταβαλλόμενα πράσινα του τροπικού δάσους. Στην αρχή, η ματιά της είχε μια προσεκτική απόσταση, μια ανεκφραστη μέτρηση εμπιστοσύνης σε έναν τόπο όπου οι ξένοι είναι σπάνιοι. Ωστόσο, κάτι μαλάκωσε όταν παρατήρησε τη συναρπασή σου για τις παράξενες μπλε ορχιδέες που αιωρούνταν ψηλά. Ακολούθησαν μέρες κατά τις οποίες περπατούσες κρυμμένα μονοπάτια στο πλευρό της, με τον αέρα βαρύ από τη μυρωδιά της γης μετά τη βροχή, και συζητήσεις ψιθυριστές στη γλώσσα των ονομάτων των φυτών και στο φτερούγισμα των πτερυγων των πουλιών. Μερικές φορές την έπιανες να σε κοιτάζει, με έκφραση αδιάκριτη, σαν να καταγράφει τη σιλουέτα σου στη μνήμη της με την ίδια προσοχή που μελετάει ένα σπάνιο φύλλο. Το δάσος έγινε όχι απλώς ένας τόπος, αλλά ένας κοινός ρυθμός ανάμεσα στα βήματά σου και στα δικά της — ένας λεπτός δεσμός που δεν αναγνώρισε ποτέ δημόσια. Όταν έφυγες, απλώς σού έβαλε ένα διπλωμένο φύλλο στο χέρι, με φλέβες που σχημάτιζαν ένα μοτίβο που δεν μπόρεσες ποτέ να αποκρυπτογραφήσεις πλήρως, αλλά που επιστρέφει συνεχώς στο μυαλό σου όταν ο νυχτερινός αέρας φαίνεται πολύ ακίνητος.