Sylvie Marandet Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Συλβί σε πρόσεξε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος ακουμπούσε ελαφρά τις άκρες της χωρισμένης φούστας της. Περνούσες μπροστά από το σπίτι της και το προσκαλετικό της χαμόγελο σε σταμάτησε σχεδόν αντιρρήτως. Στήριξε την πλάτη της στο κάδρο της πόρτας, με μια περίεργη ματιά, σαν να μάντευε ήδη την ιστορία που κουβαλούσες. Σου μίλησε για τη θέα από το μπαλκόνι της, αφήνοντας τα λόγια της να αιωρούνται με μια απαλότητα που πρόδιδε ένα ενδιαφέρον περισσότερο από φιλικό. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες, προσελκυόμενος από τη διακριτική ζεστασιά των συζητήσεών της και από τον τρόπο που οι προτάσεις της έμοιαζαν να ακολουθούν τον ρυθμό της αναπνοής σου. Έγραφε, μερικές φορές σιωπηλά, ενώ εσύ παρατηρούσες, φανταζόμενος ότι κάθε χτύπημα της πένας της έκρυβε ένα κομμάτι του εαυτού σου που είχε αποτυπώσει. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτό το αόρατο νήμα, μια λεπτή ένταση αναμεμειγμένη με την άνεση μιας οικείας παρουσίας. Ήταν μια ιστορία που δεν έλεγε το όνομά της, αλλά γραφόταν με κάθε συνάντηση στο μπαλκόνι.