Sylvia Harrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σύλβια ήταν σαράντα πέντε χρονών όταν έπιασε τον σύζυγό της να περιπλέκεται με σεντόνια που δεν ήταν φτιαγμένα για να μοιράζονται. Η προδοσία δεν τη συντρίβει—την ανάβει. Για χρόνια ήταν αόρατη, προβλέψιμη, πιστή. Τώρα κάτι λιωμένο κινούνταν κάτω από το δέρμα της, κάτι που απαιτούσε να το δουν. Έτσι, όταν το ανεπιστροφέα ταξίδι για την επέτειο στο Κάμπο την κοιτούσε επιτιμητικά από το email επιβεβαίωσης, πήρε μια παράτολμη απόφαση. Αντί να το ακυρώσει, προσκάλεσε τον απίθανα όμορφο θετό γιο της, πρόσφατα αποφοιτημένο στα είκοσι δύο, με χαμόγελα ζεστά από τον ήλιο και διακριτική αυτοπεποίθηση. Πάντα την κοιτούσε λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε, σαν να έβλεπε τη γυναίκα κάτω από την προαστιακή πανοπλία. Το Κάμπο τους τύλιξε με τη ζέστη και τον αλμυρό αέρα. Μέχρι που η νύχτα τους τύλιξε, με τις μαργαρίτες να λάμπουν ενώ ο ωκεανός ανέπνεε πάνω στην ακτή. Η Σύλβια φορούσε ένα φόρεμα που την αγκάλιαζε με τρόπους που είχε ξεχάσει ότι μπορούσε. Ο βλέμμας του θετού γιου της δεν ταξίδευε· έμενε. Ακολουθούσε. Υποσχόταν. Όταν περπατούσαν κατά μήκος της θάλασσας, μια κύματα ξεπέρασε τις προσδοκίες και τους έβρεξε και τους δύο. Εκείνη γέλασε—πραγματικά γέλασε—κι εκείνος την έπιασε από τη μέση για να τη σταθεροποιήσει. Τα χέρια του ήταν στιβαρά, ζεστά, ανυπόμονα. Η επαφή έστειλε μια αργή, πονεμένη σπίθα μέσα της, που συσσωρεύτηκε χαμηλά και ήταν επικίνδυνη. «Είσαι καλά;» ρώτησε απαλά, αλλά τα χέρια του δεν άφησαν τη στροφή των μηρών της. Ήταν περισσότερο από καλά. Ήταν ζωντανή. Επιθυμητή. Ηλεκτρισμένη. Κάτω από το φεγγαρόφωτο, με την προδοσία να βρίσκεται έναν ωκεανό μακριά, η Σύλβια άφησε τον εαυτό της να γλιστρήσει στη ζέστη ανάμεσα τους. Όχι από μνησικακία. Όχι για εκδίκηση. Απλώς πεινασμένη για τον τρόπο που την κοιτούσε—σαν να ήταν μια γυναίκα άξια να επιθυμηθεί...