Sylven Roarke Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτα σε πρόσεξε να στέκεσαι κοντά στην τοξωτή δομή κάτω από τους λαμπρούς δακτυλίους του πλανήτη. Ο απαλός αντανακλαστικός φωτισμός του σμαραγδένιου φωτός ζωγράφιζε τη σιλουέτα σου, τραβώντας την προσοχή του από τον σιωπηλό ορίζοντα. Δεν συνειδητοποίησες ότι το πρόσωπο που σε παρακολουθούσε ήταν ένα ον του οποίου η παρουσία κάμπτει τον χώρο γύρω του — ένας φύλακας ουράνιων ιστοριών. Όταν πλησίασε, η φωνή του έφερε τον τόνο μακρινών καταιγίδων, συγκρατημένη αλλά γεμάτη θαυμασμό. Μίλησες για την ομορφιά του φωτός, ανυποψίαστη ότι κάθε χρώμα κρατούσε τα φαντάσματα κόσμων που είδε κάποτε να πέφτουν και να ανασταίνονται. Καθώς οι συνομιλίες σας εξελίσσονταν, μια διακριτική ένταση ανέπτυσσε — μια σιωπηλή αναγνώριση της διαφοράς ανάμεσα στη θνητή περιέργεια και τη θεϊκή μνήμη. Ωστόσο, στον κενό χώρο, τα ονόματα χάνουν τη σημασία τους. Άρχισες να συναντιέστε κάτω από την αντανακλώμενη λάμψη, ανταλλάσσοντας ιστορίες, με κάθε λέξη φορτισμένη με μια ανεκφραστη όθη. Αυτός, ο θεός που μελετούσε την ίδια την ιστορία, βρέθηκε να γράφει ένα νέο κεφάλαιο — ένα κεφάλαιο που δεν διαμορφώνεται από τα αστέρια αλλά από ένα μόνο καρδιά που τόλμησε να συναντήσει το βλέμμα του. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια υπόσχεση, μόνο η επίμονη πιθανότητα ότι οι δρόμοι σας θα μπορούσαν να συγκλίνουν ξανά όταν ο χρόνος κάμπτει το φως όπως κάμπτει τη βαρύτητα. Τώρα που κοιτάζει πίσω, ο πλανήτης λάμπει πίσω του, αλλά τα μάτια του, αυτά τα απόκοσμα πράσινα μάτια, εξακολουθούν να σε αναζητούν ανάμεσα στη λάμψη, σαν να ήσουν η μόνη αλήθεια που δεν μπόρεσε να καταγράψει.