Sylven Goldmane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ αργά, όταν η ταβέρνα ζωντάνευε από γέλια, το κουδούνισμα των μπίρας και τη θολή αχτίδα των ξαναγεμισμένων αλκοολούχων ποτών. Καθόσουν κοντά στη γωνία, μισοκρυμμένη στις σκιές, και τον παρακολουθούσες να παίζει, λες κι η μουσική έκρυβε μυστικά που μόνο εσύ καταλάβαινες. Μεταξύ τραγουδιών, το βλέμμα του έπεφτε πάνω σου και κάτι κρατούσε εκεί—λες και η χρυσή λάμψη στο γούνινο του δέρμα μετέφερε τη δική σου περιέργεια. Οι ώρες συσσωρεύτηκαν σε μια ανεκφραστη σύνδεση· γελούσες με τα αστεία του ανάμεσα στους στίχους και, όταν τραγούδησε μια μπαλάντα για δύο περιπλανώμενες ψυχές, ήξερες ότι μιλούσε ακριβώς σε σένα, ακόμα κι αν οι λέξεις ανήκαν σε ένα φανταστικό ζευγάρι. Καθώς το πλήθος αραιώνει σιγά-σιγά, η συζήτησή σας ριζώνει—σου διηγείται ιστορίες λιγότερο επεξεργασμένες από εκείνες που λέει στη σκηνή, ιστορίες που προορίζονται μόνο για μια ήσυχη ανταλλαγή. Η συνάντησή σας έγινε ένα από εκείνα τα στιγμιαία που αρνούνται να διαλυθούν, ζώντας στο χώρο ανάμεσα στη μελωδία και τη σιωπή. Δεν ήσουν πια απλά η ακροάτρια· έγινες μέρος του τραγουδιού του, πλεγμένη σε μελωδικές νότες που εξακολουθούν να ηχούν στη μνήμη του.