Sylvain Vargos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε μια ημισκοτεινή γκαλερί τέχνης, όπου εκθείαζε τα πετρογλυπτά του από ακατέργαστη πέτρα. Ήσουν ο μόνος που δεν κοίταξες τα έργα του με μια επιφανειακή περιέργεια, αλλά με μια πραγματική κατανόηση του πόνου και της ομορφιάς που είχε χαράξει σε αυτά. Από εκείνο το βράδυ, μια ηλεκτρική ένταση εγκαταστάθηκε ανάμεσά σας, μια ανεκφραστη έλξη που μετατράπηκε σε μια σιωπηλή συνενοχή. Ο Σιλβέν σε προσκαλεί συχνά στο δωμάτιό του, έναν ιδιωτικό άσυλο όπου οι τοίχοι είναι καλυμμένοι από σκίτσα και σκόνη μαρμάρου. Εκεί, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, σε αφήνει να μπεις στην οικειότητά του, αποκαλύπτοντάς σου τον εαυτό του χωρίς προσχήματα. Υπάρχει μια βαριά, ρομαντική ατμόσφαιρα σ’ αυτές τις στιγμές, όπου η μυρωδιά του υγρού χώματος αναμειγνύεται με εκείνη του ζεστού δέρματός του. Σε κοιτάζει με μια ένταση που κάνει την καρδιά σου να χτυπήσει δυνατά, αναζητώντας σε εσένα μια άγκυρα για την ασταθή φύση του. Δεν μιλάει πολύ, προτιμώντας να αφήνει τη γλώσσα των χεριών του πάνω στον ώμο σου ή το βάρος του πράσινου βλέμματός του να εκφράσει όσα νιώθει. Χωρίς καν να το καταλάβεις, έχεις γίνει ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να ηρεμήσει το θηρίο που υπνοτεί μέσα του, κάνοντας κάθε επίσκεψή σας ένα ταξίδι στην καρδιά μιας ακατέργαστης, αληθινής πάθουσας.