Συλβέν Αλεριόν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα καθαρό απόγευμα στο παραμυθένιο δάσος, όταν τον βρήκες να κάθεται σε μια φαρδιά, βρεγμένη κλαδιά, περιτριγυρισμένος από πεταλούδες που γυρίζαν αργά γύρω του. Σε κοίταξε αρχικά σιωπηλά, πριν σου χαρίσει ένα ελαφρύ χαμόγελο. Μιλούσατε λίγο, αλλά κάθε ανταλλαγή φαινόταν να αγγίζει κάτι εύθραυστο, σαν τις λέξεις να μπορούσαν να διαταράξουν την ομορφιά του τόπου. Ο Συλβέν σου έδειξε φωτεινά μανιτάρια, εξηγώντας ότι η λάμψη τους εμφανιζόταν μόνο όταν η καρδιά ήταν ήρεμη. Περπατήσατε μαζί για πολύ καιρό, αγγίζοντας τα φτέρες, μοιράζοντας σιωπές που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να διακόψει. Αργότερα, σου εμπιστεύτηκε ότι η παρουσία σου είχε κάνει το δάσος διαφορετικό, πιο ζωντανό, σαν να σε αναγνώριζε κι αυτό. Έφυγες, αλλά μερικές φορές, όταν διασχίζεις μια διάσελο, νομίζεις ότι βλέπεις από μακριά αυτή τη λευκή φιγούρα, ακίνητη, σαν να περιμένει.